Afleveringen Aflevering 401 – Van cocaïneverslaving en 3 messteken, naar 350 medewerkers – de comeback van Dick TrubendorfferAflevering 401
2 juni 2026
Dick Trubendorffer is oprichter van Trubendorffer, een grote organisatie in de verslavingszorg. Zijn levensverhaal is rauw, confronterend en hoopvol tegelijk: van een jeugd in Amsterdam, alcohol, cocaïne, criminaliteit en een totale instorting in Zandvoort, naar herstel, ondernemerschap en een organisatie met honderden medewerkers.
In deze aflevering vertelt Dick openhartig over zijn verslaving, zijn spirituele ontwaken, zijn laatste terugval, en hoe hij vanuit een diepe missie een bedrijf bouwde dat inmiddels goed is voor tientallen miljoenen omzet. Een gesprek over rock bottom, persoonlijke transformatie, leiderschap, verslaving onder ondernemers en de kracht van echt commitment.
Drie dingen die je in deze aflevering leert:
🔥 Waarom verslaving vaak begint als “medicijn” tegen pijn, angst of leegte
🚀 Hoe Dick van een eenmanspraktijk op het Singel doorgroeide naar een grote organisatie in de verslavingszorg
🧭 Waarom ondernemerssucces volgens Dick begint bij zelfonderzoek, nederigheid en de moed om eerlijk naar binnen te kijken
WIE IS WIE?
Gast: Dick Trubendorffer.
Host: Gerhard te Velde.
CALLS TO ACTION 🔥
Verbind met Dick op LinkedIn: https://www.linkedin.com/in/crisiscare
Link naar website van Trubendorffer: https://www.trubendorffer.nl
Voel je je aangesproken door het gesprek en loop je vast in alcohol, drugs, gokken, seks, werk of ander verslavend gedrag? Kijk dan op https://www.trubendorffer.nl voor meer informatie over hulp en behandeling.
BRONNEN
Boeken, films, podcasts, andere resources die de moeite waard zijn om te checken:
00:00 Intro: van verslaving naar succes
02:10 Jeugd in rauw Amsterdam
04:10 Alcohol als eerste medicijn
06:10 Cocaïne, euforie en geweld
10:40 Criminaliteit, coffeeshops en grenzen
16:30 Rolmodellen uit gangsterfilms
22:40 De mentale full stop
29:30 De zee in Zandvoort
32:20 Naar Miami voor herstel
36:50 Laatste terugval in Antwerpen
39:30 De eerste dag clean
40:10 Van herstel naar zorg
43:50 Start als zelfstandig counselor
45:00 Groei naar 25 miljoen
50:10 Eckart Wintzen en celdeling
55:30 Alles op rood zetten
56:30 Spiritualiteit en twaalf stappen
01:10:10 Verslaving bij ondernemers
01:18:10 Succes maskeert problemen
01:19:40 De toekomst van Trubendorffer
01:22:00 Ondernemerslessen van Dick
01:32:20 Commitment boven voornemens
Waar vind je deze ondernemerspodcast?
Kijk je graag zakelijke podcasts? 🎥
Volg dan het kanaal van Groeivoer op Youtube: https://www.youtube.com/@Groeivoer/videos
Liever luisteren? 🎧
Volg Groeivoer op Apple Podcast: 🍏 https://shorturl.at/kozJP
Beluister de #1 Nederlandse ondernemerspodcast op Spotify: 🎶 https://shorturl.at/bfmD3
Zelf een zakelijke podcast starten? 🎙️
Wil je zelf ook een professionele podcast starten? Gerhard is eigenaar van Ear Ear, een gespecialiseerd podcast agency voor ondernemers.
Adverteren in dé ondernemerspodcast van Nederland? 📢
Wil je adverteren bij Groeivoer en ondernemend Nederland bereiken? Mail naar info@groeivoer.nl
Volg onze ondernemerskanalen! 🌐
Blijf op de hoogte van nieuwe podcast afleveringen en ondernemersevents via WhatsApp: https://whatsapp.com/channel/0029VaZOSZGHbFV9bpqwwE3B
Of via Telegram: https://t.me/groeivoer
De beste ondernemerslessen in je mail? 📧
Mail naar info@groeivoer.nl voor een *cheat sheet* met de 10 beste tips van 300 afleveringen van Groeivoer. Boordevol inzichten van succesvolle ondernemers.
Waardeer deze ondernemerspodcast! 🌟
Fan van deze zakelijke podcast? Laat een review achter! 👍
Volg de #1 ondernemerspodcast! 🚀
LinkedIn Gerhard: https://www.linkedin.com/in/gerhardvelde/
LinkedIn Groeivoer: https://nl.linkedin.com/company/groeivoer
Instagram: https://www.instagram.com/groeivoer_podcast/
TikTok: https://www.tiktok.com/@groeivoerpodcast
X: https://twitter.com/groeivoer
Onze partners voor ondernemers 🤝
Deze ondernemerspodcast wordt mede mogelijk gemaakt door Teamleader, het perfecte all-in-one softwarepakket voor het MKB. Start vandaag: https://signup.focus.teamleader.eu
Speciale dank aan Groenpand, thuisbasis van de Ear Ear Podcast studio. Bekijk www.groenpand.nl voor meer informatie.
[00:00:00] Dick Trubendorffer: Alcohol hielp mij tegen mijn angsten en cocaïne hielp mij tegen mijn depressie. Ik had binnen de protectie sfeer had ik werk, dus ik stond af en toe gewoon letterlijk in de vuurlinie. [00:00:10] Ik heb nog nooit zoveel gesnoven en gebruikt als in die periode. Ik zat in een hotel. Ik heb denk ik twee weken niet geslapen.
[00:00:17] Dick Trubendorffer: Ik ben af en toe tussendoor bewusteloos gevallen. Ik [00:00:20] was een ijdele, narcistische, gewelddadige jongeman die het spoor bijster was en daar heb ik mezelf uit terug moeten vechten. Ik wil mensen gaan helpen. [00:00:30] Daadwerkelijk. En ik ben toen een uh eenmanspraktijk begonnen op het Singel in Amsterdam. De jaren daarna heb ik steeds mijn omzet weten te verdubbelen.
[00:00:38] Dick Trubendorffer: Ook door steeds een paar [00:00:40] collega’s aan te nemen. Dus het tweede jaar was twee ton. Gingen we naar vier ton en zo is dat die eerste jaar heel snel kwadratisch exponentieel gegroeid. Tegenwoordig zijn we als [00:00:50] groep goed voor een dikke 25 miljoen omzet. Ik word er ingezogen. Ik doe die deur open. Warm rook, tabak, alcohol, vrouwen.
[00:00:59] Dick Trubendorffer: En ik kijk [00:01:00] naar binnen en ik zie die massa. Ik loop naar binnen toe en er komt.
[00:01:04] Gerhard te Velde: Luister je naar Groeivoer? Welkom bij Groeivoer. Mijn gast vandaag is Dick Trubendorffer en Dick [00:01:10] heeft een heel bijzonder levensverhaal. Op jonge leeftijd maakte hij al kennis met alcohol en dat geldt wel voor heel veel mensen.
[00:01:16] Gerhard te Velde: Maar daar bleef het bij Dick niet bij. Hij raakte verslaafd [00:01:20] aan alcohol, maar ook aan coke en hij kwam in het criminele circuit terecht. Hij werd neergestoken, hij werd neergeschoten en hij raakte compleet van het pad. Tot het [00:01:30] moment dat hij de zee in liep in zijn onderbroek en niet meer wist of hij wilde leven.
[00:01:36] Gerhard te Velde: En nu? Fast forward naar 2026, want [00:01:40] op dit moment heeft Dick een bedrijf met 350 medewerkers in dienst. Hij is eigenaar van Trubendorffer klinieken. Ze hebben ook een vestiging in het [00:01:50] buitenland en nog een kliniek. Daar hoor je straks meer over. Maar hoe is het hem nou gelukt om van bijna dood naar succesvol ondernemer te komen?
[00:01:57] Gerhard te Velde: Dat ga je nu horen. Dick, welkom bij de [00:02:00] podcast.
[00:02:00] Dick Trubendorffer: Ja, dank je wel.
[00:02:01] Gerhard te Velde: Een veelbewogen leven.
[00:02:04] Dick Trubendorffer: Ik kan wel zeggen ja.
[00:02:06] Gerhard te Velde: We beginnen maar gewoon bij het begin. En dit verhaal heb je ongetwijfeld vele [00:02:10] malen verteld. Maar uhm, ja, waar, waar kom jij vandaan? En wil je eens wat vertellen over je gezin van herkomst?
[00:02:18] Dick Trubendorffer: Ik ben geboren in Amsterdam [00:02:20] en ik had, uh, vrij jonge ouders.
[00:02:24] Dick Trubendorffer: Mijn moeder was tijdens mijn geboorte een jaar of 18 en mijn vader was een kleine 10 jaar ouder [00:02:30] en het was geen stabiel huishouden. Uh, er was ruzie. Uh, resulteerde uiteindelijk ook in een scheiding toen ik een jaar of 12 was, 13 denk ik, [00:02:40] en we woonden in de Bestevaerstraat. Een, uh, bekende plek in Amsterdam, want daar, uh, dat was de bakermat toen wel van veel criminaliteit en [00:02:50] alcoholisme en al dat soort zaken.
[00:02:51] Dick Trubendorffer: Het was een achterbuurt. Tegenwoordig niet meer. Tegenwoordig worden die appartementen van vijf vier-, vijftig vierkante meter worden verkocht voor, voor, voor waanzinnige prijzen. [00:03:00] Vier ton of zo voor vijftig meter. Het is, het is, het is waanzinnig, maar toen was het een achterbuurt en, uh, dus je speelde veel op straat.
[00:03:08] Dick Trubendorffer: Bestevaerstraat was zo’n straat waar de [00:03:10] zon niet scheen, hè. Die vakanties, de zomervakanties, die duurden twee maanden toen. Lagere school, je kent dat wel. En op straat spelen, maar hoge, hoge [00:03:20] huizen, eh, smalle straten en, en precies verkeerd op het licht. Dus het was, was een beetje donker altijd. Op de veranda’s hadden de vaders [00:03:30] hun, uh, kratjes met bier staan die we dan ook af en toe gingen pikken als ze leeg waren voor de statiegeld.
[00:03:36] Dick Trubendorffer: En, en, en, ja, dat, het was geen, het was geen vrolijke [00:03:40] buurt, uh, dat kan ik me herinneren Uh beste Vaarstraat. Uhm ik heb al verteld over die scheiding. Nou, dat hakt er best wel in. Dat heb ik later pas [00:03:50] begrepen dat me dat best wel dwars heeft gezeten. Uh maar dat is ongeveer de aanloop. Goed, zo, zo zagen de eerste twaalf jaar eruit.
[00:03:58] Gerhard te Velde: Ja. [00:04:00] En uhm je hebt nog een broer en een zus. Je zus is overleden.
[00:04:03] Dick Trubendorffer: Klopt.
[00:04:04] Gerhard te Velde: Moet ik uh in een andere podcast vertellen. Ja. En uhm ja, [00:04:10] je ging op een gegeven moment ook uh toch een biertje drinken. Want ik zei al in de intro van nou ja, je begon uh met drinken. Maar uh ik zei ook van: ja, da-dat doen heel veel jongeren, hè.
[00:04:17] Gerhard te Velde: Dus ik was denk ik ook veertien toen ik mijn eerste biertje [00:04:20] dronk.
[00:04:20] Dick Trubendorffer: Ja.
[00:04:20] Gerhard te Velde: Wat was jouw eerste ervaring?
[00:04:22] Dick Trubendorffer: Mijn eerste ervaring was dat het, het was het– ik vond het niet, niet te drinken. Ik vond het smerig smaken. Uh het was een jaar of [00:04:30] veertien, maar het heilzame effect ervan, dat was uh wat mij nog heel erg bijstaat.
[00:04:37] Dick Trubendorffer: Nog steeds. Ik kan nog steeds goed herinneren [00:04:40] hoe dat eerste drankje werkelijk naar binnen zonk. Zo dan gevoelsmatig. Dat prikkelen en dat vieze en bittere en d-d- [00:04:50] en hoe het uitwaaierde door mijn lichaam. En toen het uitgewaaierd was, toen was ik voor het eerst in mijn leven was ik heel. Dat gevoel. Ik had geen zorgen [00:05:00] meer, ik had geen pijn meer, ik had geen verdriet meer, ik had geen depressie meer.
[00:05:04] Dick Trubendorffer: Het was, ik weet, ik was, ik was, ik was klaar om te leven. Ik was klaar om te leven. [00:05:10] En uhm ja, dat is, dat is wel een, een medicijn geweest voor mij om de komende jaren uh te gebruiken [00:05:20] om om te gaan met, ja, laten we het even zeggen het, het menselijk dilemma. De hoe, hoe, hoe leef ik? Hoe wil ik leven? Hoe kan ik leven?
[00:05:29] Dick Trubendorffer: [00:05:30] Het was mijn uh, het was mijn medicijn.
[00:05:32] Gerhard te Velde: Ja.
[00:05:33] Dick Trubendorffer: Ja.
[00:05:34] Gerhard te Velde: Hé, je vertelde in het voorgesprek dat jij je leven eigenlijk indeelt in, in uh blokken van zeventien [00:05:40] jaar. Ja. Kun je, kun je dat even schetsen? Want dit ging allemaal over nul tot zeventien uh, zeg maar, hè.
[00:05:43] Dick Trubendorffer: Ja.
[00:05:44] Gerhard te Velde: Wat, wat, welke fasen zijn er nog meer in jouw leven?
[00:05:48] Dick Trubendorffer: Nou ja, kijk, ik heb net gezegd tot mijn [00:05:50] twaalfde op die lagere school gezeten dan ook en, uh, mijn eerste alcohol als ik dan een jaar of 14 ben en ik ga naar de middelbare school, word ik eerst vanaf getrapt en ga ik toch alsnog nog [00:06:00] de havo afmaken. Weet je, het is, het is allemaal een beetje met, uh, met plakband en pleisters hoe dat aan elkaar vastzit.
[00:06:06] Dick Trubendorffer: Maar ik stop op mijn 17e met, uh, ben klaar met de [00:06:10] havo. Ik haal het havo-diploma. In het examenjaar maak ik kennis met, met cocaïne. Uh, ik had al lang een historie van alcohol op dat [00:06:20] moment. Hè, ging in de pauze gingen we altijd, uh, voor de fun gingen we een biljartje doen en, en wat drinken in, in het café.
[00:06:26] Dick Trubendorffer: Kwamen we wel eens dronken in de wiskundeles. Weet je, [00:06:30] gekkigheid. Maar in het examenjaar van de havo, toen, uhm, had een, uh, vriendje van ons, van ons groepje, die had wat coke meegenomen. [00:06:40] En, uh, ja, dat was helemaal geweldig natuurlijk. Dat was, uh, ik was plotsklaps was ik in één keer nuchter. Een beetje genomen.
[00:06:48] Dick Trubendorffer: Ik had nog niet zoveel nodig, want het was de [00:06:50] eerste ervaring en die helderheid en die, uh, die euforie en die energie en, uhm, en ik, ik, ik, ik, ik wist dat ik— kijk [00:07:00] achteraf: alcohol hielp mij tegen mijn angsten en cocaïne hielp mij tegen mijn depressie. Cocaïne was gewoon een één-op-één wondermiddel [00:07:10] om vanuit depressie mezelf naar de hoogste hoogte te krijgen.
[00:07:13] Dick Trubendorffer: Dus was ik ook meteen verslaafd aan, vanaf het eerste moment. En die euforie, die, uh, manifesteerde [00:07:20] zich, uh, in, in ook in, in baldadigheid in eerste instantie op mijn 17e. Veel vechtpartijtjes, altijd met, met, met, met voetbalsupporters. En, [00:07:30] uhm, we waren een groepje met vrienden die dan met elkaar optrokken en, en, nou ja, altijd heibel zoeken in de stad en, en dat, dat, dat was toen wel de norm, moet ik zeggen.[00:07:40]
[00:07:40] Dick Trubendorffer: En dat resulteerde in dat examenjaar toen in een, uh, in een, in een steekpartij waarbij ik, uh, ook in een vechtpartijtje verzeild raakte, wegliep van het [00:07:50] vechtpartijtje en een keertje of drie in mijn rug werd gestoken. Oh. En, uh, ja, was 17 jaar en ik heb toen mijn tentamens op, in, in het examenjaar heb ik toen gedaan [00:08:00] met een mitella, zo, uh, rechterhand nog vrij om te schrijven en, uhm, was wel verwonderd dat ik er nog doorheen ben gekomen in dat jaar.
[00:08:09] Dick Trubendorffer: [00:08:10] Was natuurlijk toch wel een bewogen jaar alles met elkaar. En tegelijkertijd, uh, merkte, was ik daar ook wel laconiek, uh, bij, want, uh, het weerhield mij niet om [00:08:20] vervolgens na het behalen van mijn schooldiploma vrolijk door te gaan met, uh, steeds verder oprekken van de grenzen in mijn leven.
[00:08:26] Gerhard te Velde: Ja [00:08:30] Uh, wie zorgde er voor jou?
[00:08:31] Gerhard te Velde: Was er iemand die op je lette een beetje of?
[00:08:33] Dick Trubendorffer: Op dat moment woonde ik bij mijn ome, uh, en mijn opa op de Amstelveenseweg in Amsterdam, vlakbij het Vondelpark. [00:08:40] Vondelpark is op de een of andere manier voor mij altijd een soort van epicentrum geweest in mijn ontwikkelingsgeschiedenis. Ik heb op de Amstelveenseweg heb [00:08:50] ik gewoond.
[00:08:50] Dick Trubendorffer: Ik heb zelf op een gegeven moment heb ik daar in de buurt gewoond in de Eerste Helmersstraat. Daar had ik ook een, uh, een coffeeshop. Uh, ik heb daar gewerkt [00:09:00] bij een, uh, stichting die geboren was in het justitieel pastoraat. Kreeg daar op een gegeven moment een baas. Het is allemaal door elkaar qua tijdsverloop, maar om aan te geven dat het Vondelpark, dat [00:09:10] was, was mijn centrale plek waar veel is gebeurd.
[00:09:12] Dick Trubendorffer: Ik kreeg daar ook die drie messteken in m’n in m’n rug. Uh, op de Overtoom was dat dan [00:09:20] weer.
[00:09:20] Gerhard te Velde: Mhm.
[00:09:20] Dick Trubendorffer: Dus ja, ik ben, ik ben echt een Amsterdammer die, die, die, die wel, uhm, van jongs af aan in aanraking is gekomen met, met de rauwe kant van [00:09:30] Amsterdam zou je kunnen
[00:09:30] Gerhard te Velde: zeggen. Mhm. Uhm, ik, ik, uh, noemde in de intro dat je, uhm, in de, in de criminaliteit, uh, belandde.
[00:09:38] Gerhard te Velde: Heb ik dat goed verwoord? Of hoe zou je het [00:09:40] zelf uitleggen?
[00:09:40] Dick Trubendorffer: Nou ja, kijk, weet je, ik, uh, ja, noem het gerust, uh, zo. Ik, uh, ik, uh, b-ben na de aanval ben ik nog een, uh, een half jaartje [00:09:50] fysiotherapie gaan studeren, maar ik kon me niet gedragen. Ik kon me niet concentreren, ik kon geen huiswerk maken. Ik had de mentaliteit er niet voor.
[00:09:56] Dick Trubendorffer: Ik was, ik, uh, ik zat met mijn hoofd zat ik er niet bij. Ik, ik ging gebukt onder een soort [00:10:00] van sluimerend verdriet en boosheid die, en nogmaals, dat kan ik achteraf met terugwerkende kracht kan ik dat allemaal zien. Uh, op dat moment niet. Op dat moment [00:10:10] dacht ik gewoon: fuck it, weet je wel, dit, dit, dit leven, dit leven moet je leven met je verstand op nul, je gevoel op nul en, en je moet het als een, een, een, een schaakspel [00:10:20] moet je het eigenlijk benaderen.
[00:10:21] Gerhard te Velde: Hm.
[00:10:22] Dick Trubendorffer: En, uhm, dus verstand op nul is misschien niet de juiste uitdrukking daarvoor, want ik, ik, ik bemerkte bij mezelf juist een, een, een toegenomen, [00:10:30] uh, behoefte aan, aan rationeel de wereld te benaderen. En dat lukte prima zolang ik mezelf goed verdoofde met alcohol en, en, en [00:10:40] cocaïne. En, uh, ja, ik heb toen coffeeshops gehad en, nou ja, daar gebeurde natuurlijk in het grijze circuit van alles en nog [00:10:50] wat.
[00:10:51] Dick Trubendorffer: Uhm M-dus als je zegt van: is criminaliteit het goede woord? Ja, ik denk het wel.
[00:10:57] Gerhard te Velde: Ik
[00:10:58] Dick Trubendorffer: bedoel, het was wel grensoverschrijdend [00:11:00] allemaal.
[00:11:01] Gerhard te Velde: En zijn er dingen die je dan, uhm, durft te vertellen? En zijn er dan ook dingen die je liever niet vertelt of zo? Of die, die je eigenlijk nog liever een beetje [00:11:10] achterhoudt?
[00:11:10] Dick Trubendorffer: Nou ja, het is wel een black box voor mij. Ik bedoel, ik vind het, uh, nog steeds lastig. Het is, het is in die zin, uhm, uh, aan de ene kant een zwarte bladzijde in mijn ontwikkelingsgeschiedenis, [00:11:20] dus ik ben daar zeker niet trots op. Aan de andere kant zit ik ook niet meer, uh, in het, uh, stukje zelfverwijt waarbij ik zo: och, och, och en, uhm, [00:11:30] hè, op een gegeven moment moet je ook weer een vorm vinden waarin je door kunt in dit leven.
[00:11:35] Dick Trubendorffer: Uh, dus, en wat bedoel ik met black box? Uh, ik heb, ik heb, ik heb geen behoefte om op [00:11:40] detailniveau in te zoomen op allerlei, uh, taferelen, maar in, in, in hoog over, uhm, ik was, ik was ook een fitte jongen. Ik trainde [00:11:50] judo, ik trainde kickboksen. Ik was, ik was 90 kilo schoon aan de haak.
[00:11:54] Gerhard te Velde: Ja.
[00:11:54] Dick Trubendorffer: En, uh, met een hoofd als een, uhm, mijn hoofd stond op, op, op recht door, recht door.[00:12:00]
[00:12:00] Dick Trubendorffer: Hè, kortste weg tussen twee punten is een rechte lijn en wat ertussen staat moet wijken. En of dat betekent dat ik door een betonnen muur moet of dat ik over water moet lopen, het maakt me niet uit, maar het gaat [00:12:10] gebeuren. En zo stond ik in het leven. En, uh, het leven neemt dan toch, of het nou wel of niet goed is moreel gesproken, neemt dan een vorm aan.
[00:12:19] Gerhard te Velde: Mhm.
[00:12:19] Dick Trubendorffer: En [00:12:20] die vorm was wel, uh, dat ik, uh, mijn doelen behaalde. Ik verdiende veel geld. Ik had, uh, mooie dingen, mooie spullen. Ik had de kick, had [00:12:30] ik. Weet je dus, dus, uh, alles wat een jongen van tussen de, in dit geval, we hadden het over die episodes van 17 jaar. Alles wat een jongen [00:12:40] van tussen de 17 en dan 34 jaar belangrijk vindt of denkt belangrijk te vinden.
[00:12:46] Dick Trubendorffer: Want dat is het eigenlijk. Ik dacht dat ik dat belangrijk vond[00:12:50]
[00:12:53] Dick Trubendorffer: Wat die jongen op die leeftijd kan hebben, dat had ik. En wat die jongen op die leeftijd wilde hebben, dat had ik. [00:13:00] Uhm En tegelijkertijd was daar wel het, het, het, het knagende besef van dat ik bezig was. Iets wat er onder [00:13:10] borrelde. Uhm, gebrek aan eigenwaarde, uh, verdriet, wanhoop. Ja, weet je, dat, dat, dat was, dat was, was niet te [00:13:20] tolereren in eerste instantie in mijn leven.
[00:13:22] Dick Trubendorffer: Dat was wat ik, waar ik van weg wilde. En dat is ook ergens was dat wel weer brandstof om, om, om door die betonnen muur heen te gaan, weet je. Dus dat was, zo zat dat [00:13:30] construct in mekaar. Dat is, dat is, dat is, ik, je, je kan er van alles van vinden en ik kan zelf met terugwerkende kracht daar een, een, een veroordeling over uitspreken.
[00:13:38] Dick Trubendorffer: Maar het neemt vorm [00:13:40] aan hoe het vorm aanneemt, hè. Tot op zekere hoogte en misschien wel volledig ben je eigenlijk machteloos dat je, dat je op die golf doorsurft totdat je een full stop voor je kiezen krijgt. En [00:13:50] die full stop die ik voor mijn kiezen kreeg. Ik was 34 jaar. Ik had binnen de protectiesfeer had ik werk.
[00:13:58] Dick Trubendorffer: Ik, uh, [00:14:00] vastgoedhandelaar Amsterdam-Zuid. Dus ik stond af en toe wel letterlijk in de vuurlinie.
[00:14:03] Gerhard te Velde: Ja, protectie dus, uh, besche-je, uh, je beschermde. Je was bodyguard of zo? Of hoe, uh-
[00:14:07] Dick Trubendorffer: Ja, ik was, was, was, uh- Hoe werkt dat? [00:14:10] Ik, ik, ik zat, ik, ik zou die, ik zou die naam zou ik niet willen gebruiken, maar ik, ik zat in de protectiehoek van, uh, vermogende vastgoed, uh, lieden.
[00:14:18] Gerhard te Velde: Ja.
[00:14:18] Dick Trubendorffer: En dat betekende dat ik [00:14:20] wel, uh, soms letterlijk in de vuurlinie heb gestaan.
[00:14:23] Gerhard te Velde: Mhmm.
[00:14:24] Dick Trubendorffer: Dus, uhm.
[00:14:26] Gerhard te Velde: Wa-wanneer was dat dan? Uh, wat gebeurde er? Ka-kan je daar iets meer over [00:14:30] uitweiden zonder mensen achter de tralies te brengen? Of
[00:14:33] Dick Trubendorffer: jezelf in een- Nou ja, dat is in een periode waarin de meeste mensen of al achter de tralies hebben gezeten toen destijds, of die [00:14:40] inmiddels al, uh, niet meer in het land der levenden, uh, zijn, hè.
[00:14:43] Dick Trubendorffer: Dus wat dat betreft zit daar, is het ontbloot van, van, van dat soort risico’s. Uh, maar je praat hier over de [00:14:50] jaren 1989, ’88, uh, 1990. Dat waren hele heftige, turbulente jaren in Nederland, waarbij, uhm, ook een [00:15:00] wisseling van de wacht op een gegeven moment kreeg in het criminele circuit, hè. We hebben tegenwoordig hebben we vooral, uh, de Noord-Afrikanen en de Oostblok, uh, groepen.
[00:15:09] Dick Trubendorffer: Maar in [00:15:10] die periode had je, had je ook nog wel veel binnen de Nederlandse circuit behoorlijke harde groeperingen.
[00:15:16] Gerhard te Velde: Ja.
[00:15:17] Dick Trubendorffer: En ja, die waren niet te beroerd om een [00:15:20] vastgoedhandelaar, uh, letterlijk of figuurlijk het mes op de keel te zetten.
[00:15:23] Gerhard te Velde: Ja.
[00:15:24] Dick Trubendorffer: Nou ja. Dan
[00:15:24] Gerhard te Velde: hebben we het over Klaas Bruinsma, zo dat soort, uh, of de Hei- Ja Ik hoorde ook iets over de Heinekenontvoerders [00:15:30] die dan-
[00:15:30] Dick Trubendorffer: Ja, ja, ja …
[00:15:31] Gerhard te Velde: bij jullie in de straat woonden.
[00:15:32] Dick Trubendorffer: Ja.
[00:15:32] Gerhard te Velde: Dus.
[00:15:33] Dick Trubendorffer: Ja, ja, ik woon in het beste Vaartstraat. Dat was de, de domicilie van, uh, of althans de v-, de pleisterplaats van, van [00:15:40] enkele v-, uh, van de Heinekenontvoerders.
[00:15:42] Gerhard te Velde: Ja.
[00:15:43] Dick Trubendorffer: Die waren toen, ik was toen een, uh, uh, een jongere jongen. Zij waren wat ouder, dus ik had daar geen [00:15:50] connectie mee. Nee. Het was tijdens mijn puberteit, zou je kunnen zeggen, maar dat was dan wel iets waar je van dacht van: hé, dat is wel stoer zeg, wat die gasten.
[00:15:58] Dick Trubendorffer: Dure auto’s en dit en dat. En, [00:16:00] uhm Dus in die sfeer ben ik, uh, ben ik wel opgegroeid en dat heeft denk ik ook wel geïnspireerd tot het, [00:16:10] uh, verzinnen van een uitweg van de, van de malaise. Hè, die deprimerende buurt waar ik woonde, die deprimerende state of being waar ik in zat en het, [00:16:20] het, het uitzichtloze en.
[00:16:22] Gerhard te Velde: Je had het ook over A-Alain Delon, als ik, uh, als ik het goed zeg. Ja,
[00:16:25] Dick Trubendorffer: dat is
[00:16:25] Gerhard te Velde: goed,
[00:16:26] Dick Trubendorffer: ja. Ja, ja,
[00:16:26] Gerhard te Velde: ja. Wie was dat en waarom is dat voor jou een
[00:16:28] Dick Trubendorffer: rolmodel? Nou, kijk, moet je luisteren, dat is, [00:16:30] dit is echt een leuke vraag. Bij gebrek aan een vaderfiguur en nog steeds onbewust, hè, want ik, ik kan dat nu benoemen, toen niet.
[00:16:39] Dick Trubendorffer: [00:16:40] Maar met terugwerkende kracht, mijn vader was natuurlijk niet een man die mij inspireerde. Laat ik het zacht zeggen. Integendeel. Maar dan had je [00:16:50] die, uh, die, die Franse gangsterfilms en die vond ik geweldig. Want het verschil tussen die Franse gangsterfilms en bijvoorbeeld, uh, de Amerikaanse [00:17:00] gangsterfilms.
[00:17:00] Dick Trubendorffer: In Amerikaanse gangsterfilms gaat het over georganiseerde misdaadgroepen, maffia et cetera. Maar die Franse gangsterfilms, dat waren vaak standalones. [00:17:10] Gasten die solo gingen. Dat vond ik veel stoerder. En ik kan me nog één scène herinneren uit een film met Alain Delon en één scène [00:17:20] herinneren uit een film met Jean-Paul Belmondo, die op mij ongelooflijk veel indruk hebben gemaakt.
[00:17:27] Dick Trubendorffer: En die, uh, scènes, die gingen als volgt: [00:17:30] Alain Delon, die loopt op een regenachtige dag ’s avonds in het schemerlicht over een kade [00:17:40] met die, met die glimmende kasseien erop. Het, het regent en je hebt daar van die lantaarnpalen en het is, en hij, hij loopt er met een lange jas en hij doet z’n kraag omhoog, [00:17:50] steekt een sigaret op, gooit die sigaret weg, stapt in z’n Ferrari, zo’n oud model Ferrari, geeft gas, rijdt de Parijse binnenstad in, [00:18:00] komt in een luxueus appartement.
[00:18:02] Dick Trubendorffer: De hemel eigenlijk zou je kunnen zeggen, want hij komt net komt ie van die, van die natte boulevard en, en daar loopt een prachtige vrouw [00:18:10] in de rondte en die heeft twee mooie katers in de rondte. Of twee mooie poezen die daar in de rondte lopen en die heeft, weet je, het is dat contrast. [00:18:20] Uh, en, en ik, hij komt daar binnen.
[00:18:23] Dick Trubendorffer: Nou, dan gaat hij even naar de badkamer. Dan legt ie z’n pistool, legt ie op de, op de wastafel neer en hij kijkt in de [00:18:30] spiegel, ziet z’n eigen vermoeide blik. Knappe kerel natuurlijk, uh, stalen kaken, stoppelbaardje en, en, en, en hij kijkt in die spiegel en, en, en [00:18:40] weet je, dat hele die, dat hele scenario, de, ik dacht van: dat is, dat is het, dat is het leven.
[00:18:47] Dick Trubendorffer: Zo moet je het doen en dan krijg [00:18:50] je dat. Dan krijg je een Ferrari, dan krijg je die mooie vrouw. Dan heb je een plek waar je naartoe kan gaan.
[00:18:55] Gerhard te Velde: Ja.
[00:18:56] Dick Trubendorffer: Waar het warm is, waar het mooi is Dus [00:19:00] dat, uh, dat hele stuk. En ik heb het later ook meegemaakt dat ik in een hotelkamer kwam en dat ik, uh, dat is misschien ook wel, uh, en dat is, [00:19:10] dat is hoe ik afgleed.
[00:19:12] Dick Trubendorffer: Dat ik, uh, in een hotelkamer kwam en dat als ik binnenkwam in een hotelkamer, dan, dan legde ik mijn wapen op [00:19:20] de wastafel neer en dan waste ik mijn gezicht daar even en dan ging ik Richting het verblijfsgedeelte weer. En er ligt dan [00:19:30] meestal wel een bijbel in zo’n hotelkamer. En ik was op dat moment al zo kwaad in mijn leven dat ik had dat die, die, die, die traditionele handeling, dat [00:19:40] ritueel waarbij ik die bijbel pakte.
[00:19:41] Dick Trubendorffer: Ik ribde de pagina één eruit, draaide hem om, deed de cocaïne op de kaft [00:19:50] en deed m’n ding terwijl ik mijn middelvinger naar boven stak. Weet je, dat was mijn, mijn haat die op dat moment gewoon, [00:20:00] uh, volledig inzichtelijk werd. Mijn, mijn, m-m-mijn wanhoop, hoe je het, hoe je het noemen wil, hoe je het noemen wil.
[00:20:05] Dick Trubendorffer: Dus, uhm, ja, Alain Delon, dat was, uh, die heeft mij, uh, [00:20:10] door die, uh, jonge jaren heen geïnspireerd en, en z’n, uh, tegenhanger Jean-Paul Belmondo, een andere Franse acteur die we misschien, de oudere [00:20:20] generatie kent die ook nog. Die speelt op een gegeven moment in Le Professionnel speelt ie een recalcitrante man die het opneemt [00:20:30] tegen het overheidsapparaat, het politieapparaat, omdat hij rechtvaardig is.
[00:20:35] Dick Trubendorffer: En er zitten wat corrupte mensen bij dat ministerie van Justitie. [00:20:40] En, uh, er zit één agent die, uh, een valse agent is, dat die wil hem erin luizen, weet je wel, hè. Dus dat hij die hele film, die gaat daarover. And he is just [00:20:50] taking care of shit. He is just taking care of shit. Er is niks wat bekleeft op hem.
[00:20:56] Dick Trubendorffer: Er is niks wat aan hem kleeft. Als er wat op hem afkomt, dan regelt hij dat met [00:21:00] een paar klappen of desnoods boem, boem, boem. Het is, dus hij groeit in die aflevering tot proporties dat je, dat je denkt van: dat, dat, dat is een man, [00:21:10] zo moet ik ook worden.
[00:21:11] Gerhard te Velde: Ja.
[00:21:12] Dick Trubendorffer: En dan aan het eind, aan het eind van die film en aan het eind van die film hou ik van die man.
[00:21:18] Dick Trubendorffer: Ik hou van [00:21:20] die man. Ik, ik weet niet beter dan dat is liefde, want ik, ik, ik, ik weet niet wat liefde is. Maar dan ik, aan het eind van die film hou ik van die man. En wat er dan gebeurt is: [00:21:30] hij krijgt een vrijgeleide het land uit. Ze hebben zogenaamd een helikopter voor hem besteld. Het politieapparaat zegt van: nou ja, ga maar, vlucht maar.
[00:21:38] Dick Trubendorffer: En dan loopt hij naar die [00:21:40] helikopter toe, daar over dat grasveld. En dan die corrupte smeris die, die gluiperd, die heeft een mitrailleur met een vizier erop en dan vanaf de [00:21:50] achterkant schiet hij hem zo een paar keer in zijn rug en dan zie je hem zo sterven op het einde. En dan komt die muziek van Ennio Morricone, die komt erbij.
[00:21:58] Dick Trubendorffer: Le Professionnel. [00:22:00] Moet je maar eens opzoeken. Dat is dat, d-, ik heb hem op mijn telefoon als beltoon . Dat is het. Ja. Een tranentrekker van de bovenste plank. Ja. Weet je, en [00:22:10] dat is dat is dat is dat is het concept wat ik meeneem het leven in. Dat is wat ik dat is, dat is meer heb ik niet. Dat is mijn referentiekader.
[00:22:17] Dick Trubendorffer: Een paar films.
[00:22:18] Gerhard te Velde: Ja.
[00:22:19] Dick Trubendorffer: Maar weet je, en ik [00:22:20] ik ik zeg altijd zo vaak ik ben ik ben ik ben de oorlog ingestuurd met een plastic zwaardje. Dat is dat is dat is het gevoel. Totaal niet in staat [00:22:30] om het leven op een normale manier aan te vliegen.
[00:22:32] Gerhard te Velde: Ja.
[00:22:32] Dick Trubendorffer: Dat is geen onwil, dat is geen onwil.
[00:22:38] Dick Trubendorffer: Maar machteloosheid.
[00:22:39] Gerhard te Velde: Ja. [00:22:40]
[00:22:40] Dick Trubendorffer: Het leven neemt je mee. Ja
[00:22:44] Gerhard te Velde: En toen, uh, want jij had het over een full stop, hè, dus je kwam in de vuurlinie terecht. En toen, [00:22:50] uh, dus was er een soort van, uh, rock bottom, hè, noem je het ook wel in andere, andere, uh, interviews.
[00:22:57] Dick Trubendorffer: Ja.
[00:22:57] Gerhard te Velde: Wat is daar gebeurd? En [00:23:00] dat is dan misschien het opstapje ook naar je ondernemerschap, hè, want, uh, we hadden met elkaar afgesproken dat we dat ook niet zouden vergeten, want het is een ondernemerspodcast.
[00:23:07] Dick Trubendorffer: Ja.
[00:23:07] Gerhard te Velde: En je hebt echt heel wat neergezet, dus, maar, maar [00:23:10] daar gaat nog iets aan vooraf.
[00:23:12] Dick Trubendorffer: Ja, daar gaat gewoon de finale in-einstorting gaat eraan vooraf. Oké. De mentale, de mentale collapse. De, de, kijk, ik [00:23:20] bedoel mijn programmering, uh, de, de persona die ik was geworden.
[00:23:24] Gerhard te Velde: Ja.
[00:23:25] Dick Trubendorffer: Dat is, dat is natuurlijk een soort van artificieel construct Ja waar ik me aan vast heb gehouden.[00:23:30]
[00:23:30] Dick Trubendorffer: En gis je niet, ook niet onsuccesvol in dat specifieke hoek. Daarin was ik goed.
[00:23:36] Gerhard te Velde: Het werkte.
[00:23:37] Dick Trubendorffer: Het werkte.
[00:23:38] Gerhard te Velde: Uhu.
[00:23:39] Dick Trubendorffer: Het werkte [00:23:40] Uh, maar het is wel een, een, een, een, een concept met een beperkt, beperkte houdbaarheidsdatum. Het is een [00:23:50] overlevingsscenario. Het i-, uh, overlevingsscenario. Het is geen, het is geen wat je tot het eind van je leven kunt gebruiken om succesvol te leven.
[00:23:59] Dick Trubendorffer: Uh, afgezien [00:24:00] nog van wat succesvol leven is, want daar moeten we misschien straks ook nog eens over hebben in, in dit stuk met die, uh, ondernemers, uh, component waar we het over gaan hebben. Want dat moet je ook helder hebben [00:24:10] voor jezelf. Wat vind je een succesvol leven uiteindelijk, hè?
[00:24:12] Gerhard te Velde: Mhm.
[00:24:13] Dick Trubendorffer: Nou ja, toen, uh, m’n 34e, hè, van 17 tot 34.
[00:24:17] Dick Trubendorffer: Die tweede periode van [00:24:20] 17 jaar die dus begint met Pietje Bell, criminaliteit op m’n 34e gewoon midden in de vuurlinie en alle [00:24:30] toeters en bellen die erbij horen. Ja, dan, ik zou willen zeggen: dan maak je de balans op op je 34e, maar er is geen enkele sprake van. Het overvalt mij, het [00:24:40] overkomt mij. De totale ineenstorting van wie ik ben.
[00:24:43] Dick Trubendorffer: Ik loop randpsychotisch loop ik van mijn bed naar de koffiemachine. Ik weet niet meer wie ik ben. Ik, uh, alle, de, de, [00:24:50] de hel trekt aan me. De duivel trekt aan me en, en, en, en, en, en, en het is een hele enge plek om te zijn. En de perceptie [00:25:00] was op dat moment ook van oneindig lijden. Er komt nooit meer een eind aan.
[00:25:07] Dick Trubendorffer: Er is nooit meer uitzicht op dat dit goed komt. [00:25:10] Ik, ik, ik was stuk voor mijn gevoel. Ik was kapot voor mijn gevoel. En dat gebeurde allemaal op één, één dag.
[00:25:15] Gerhard te Velde: Mhm.
[00:25:16] Dick Trubendorffer: Dat ineens de realiteit der dingen bij mij binnenkwam. [00:25:20]
[00:25:20] Gerhard te Velde: Waar was je toen?
[00:25:21] Dick Trubendorffer: Ik was op dat moment was ik ondergedoken in Zandvoort.
[00:25:24] Gerhard te Velde: Oké.
[00:25:24] Dick Trubendorffer: Ik zat
[00:25:24] Gerhard te Velde: op een flatje.
[00:25:25] Gerhard te Velde: Waarom was je ondergedoken?
[00:25:27] Dick Trubendorffer: Nou ja, kijk, ik had een heel spoor van, van, van, van, [00:25:30] van, van, van, van, van profileren achter me laten. Ik was, ik was, was geen aardige jongen. Ik was geen aardige jongen. En ik pakte- Heb
[00:25:39] Gerhard te Velde: je ooit [00:25:40] vastgezeten trouwens? Want dat kon ik nergens teruglezen.
[00:25:41] Dick Trubendorffer: Ik heb wel contact gehad met, uh, justitie en, en ik heb ook wel eens in een politiecelletje gezeten.
[00:25:47] Dick Trubendorffer: De grote dingen die zijn me bespaard gebleven [00:25:50] gelukkig. Wat dat betreft heb ik wel geluk gehad.
[00:25:52] Gerhard te Velde: Ja, oké.
[00:25:53] Dick Trubendorffer: Ja.
[00:25:55] Gerhard te Velde: Dus dan zit je ondergedoken aan zee. Ja. Leuke plek om te zijn [00:26:00] of hoe, uh, hoe was het daar?
[00:26:03] Dick Trubendorffer: Zandvoort is een gat. Zandvoort wil je, zelfs in de zomer wil je niet dood gevonden worden. Er [00:26:10] zijn mensen die zeggen: ja, Zandvoort, te gek in de zomer en gezellig en uh, ik vind het helemaal niks.
[00:26:15] Dick Trubendorffer: Ik vind die zee alleen al vind ik grauw. Ik heb er geen enkel vakantiegevoel [00:26:20] bij als ik dat zie. Maar goed, het is persoonlijk, dat is. Maar in de winter is het daar nog veel erger. Is het uitgestorven. En als je daar in de winter bent, [00:26:30] dan accentueert dat wel je depressie, hoor, kan ik je zeggen. Dat is niet de plek waar je wil zitten als je depressief bent.
[00:26:36] Dick Trubendorffer: Dus ik ben aanbeland in, uh, in Zandvoort. Wat was je [00:26:40] vraag?
[00:26:40] Gerhard te Velde: Ja, ik denk: we gaan nu een beetje naar een soort van je ineenstorting. Want ik vroeg van: waar was je op de dag dat je dus helemaal, uh-
[00:26:47] Dick Trubendorffer: Ja, ja.
[00:26:48] Gerhard te Velde: De zee of ja, dat je de zee- [00:26:50] Dat
[00:26:50] Dick Trubendorffer: was, dat was in Zandvoort dan. In Zandvoort ineens. Ineens drong de realiteit er dingen, die kwam binnen.
[00:26:56] Dick Trubendorffer: Ik heb er niet om gevraagd. Dat diende zich ineens aan. Het was de [00:27:00] cumulatie van allerlei dingen die zich hadden voltrokken. Uh, mijn structurele gebruik, mijn structurele, uh, maffe manier van denken, [00:27:10] uh, de gebroken relaties, de intieme relaties die ik kwijt was geraakt, uh, de mensen die ik uit het oog was verloren.
[00:27:18] Dick Trubendorffer: Ook de mensen die, uh, op [00:27:20] dat moment ook al, uhm, gewoon door het leven, uh, van het leven waren beroofd bijvoorbeeld. Ik kende wel een paar mensen die– en dat had zich allemaal [00:27:30] voltrokken in de periferie van mijn bewustzijn. Ik heb daar nooit lang bij stilgestaan en op dat moment kwam alles in één keer binnen.
[00:27:37] Dick Trubendorffer: En, en, en, en, en als ik bedoel alles, als ik zeg [00:27:40] alles, dan bedoel ik alles. Alles kwam in één keer binnen op die, op het bewuste moment. Het drong zich door mijn bewustzijn heen. Boem, daar was het en ik, ik viel op de grond. Ik kon, ik kon mezelf niet meer [00:27:50] dragen met mijn benen en mijn fysiek gaf het ook op.
[00:27:54] Dick Trubendorffer: Je kwam ook de stekker eruit. Was gewoon kortsluiting en ik, ik lag daar als een, als een vormloze hoop [00:28:00] protoplasma lag ik daar op de grond. Ik ben gewoon, het was over En, uh, dat was eng. Dat is het [00:28:10] engste wat ik ooit heb meegemaakt. Het is het engste wat ik ooit heb meegemaakt.
[00:28:13] Gerhard te Velde: Oké.
[00:28:14] Dick Trubendorffer: Ja. Al die andere zaken, die vechtpartijtjes en die schermutselingen en, en you name it, uh, [00:28:20] w-vond ik niet zo eng.
[00:28:23] Dick Trubendorffer: Maar dit was wel eng. De, het, de ervaring van je jezelf waarnemen, maar volstrekt [00:28:30] weerloos en, en, en conceptloos en, en, en ja, dat is, dat is, dat is, dat is heel eng. Dat is heel eng. En daar zat ik. En, uhm.
[00:28:39] Gerhard te Velde: Had je ook [00:28:40] fysieke klachten dan of?
[00:28:42] Dick Trubendorffer: Nee, fysiek was ik fys– afgezien van dat ik dus op dat moment gewoon geen kracht meer in mijn lichaam had.
[00:28:48] Dick Trubendorffer: Maar ik was hartstikke gezonde, [00:28:50] getrainde kerel. Weet je, ik bedoel, ik ben, je moet niet vergeten als ik praat over mijn verslaving. Ik was die jongen die er goed uitzag, hoor. Ik zag er [00:29:00] goed uit. Een knappe gozer, goed getraind, goede body.
[00:29:03] Gerhard te Velde: Ja, bij een junk denk je toch vaak aan mensen in het park, uh, met een, met een halve liter in de hand.
[00:29:08] Dick Trubendorffer: Ik had een hekel aan junkies. [00:29:10]
[00:29:11] Gerhard te Velde: Ja.
[00:29:11] Dick Trubendorffer: Maar eventjes voor de jas heen. Je begrijpt wat ik bedoel. Ik, dat was niet mijn cup of tea. Ik was een, uh, ik was een, ik was een ijdele, [00:29:20] narcistische, uh, gewelddadige, uh, jongeman die het spoor bijster was.
[00:29:28] Gerhard te Velde: Mhm.
[00:29:29] Dick Trubendorffer: En, en, [00:29:30] en daar heb ik mezelf uit terug moeten vechten. En dat voltrok zich allemaal op mijn 34e in Zandvoort.
[00:29:34] Dick Trubendorffer: Ik ben die zee toen ingelopen om, omdat ik, ik, ik voelde mijn lichaam niet meer en ik denk: ik moet, ik [00:29:40] moet, ik moet, ik moet, ik moet voelen. Ik moet het universum voelen. Ik moet, ik moet fysiek moet ik iets gaan voelen, want ik moet ergens beginnen. Ik heb niks meer, ik ben niks meer. En toen ben ik— [00:29:50] ik weet trouwens niet of het in mijn onderbroek was.
[00:29:52] Dick Trubendorffer: Dat, dat, dat heeft op een gegeven moment postgevat, hoor, dat verhaal. Dat ik het in mijn onderbroek zou hebben gedaan. Dat, dat benadrukt misschien wel de, de, het in de [00:30:00] war zijn waar ik toen zat. Maar ik ben in ieder geval op een gegeven moment de koude zee ingelopen om, om wat te voelen. En, uh, dat hielp niet [00:30:10] meteen.
[00:30:11] Dick Trubendorffer: Dat, uh, maar ik, dat was wel het startschot. Kijk Ik viel op de grond en, uh, [00:30:20] ben niet religieus opgevoed. Ik wist niks van religie, ik wist niks van God. Maar ik weet wel dat ik op dat moment heel goed realiseerde van: nou, ik ben nu zo ver verwijderd van alles. [00:30:30] Als er nog iets is wat mij kan redden: God. En dat is wel het moment geweest dat ik iets heb gepreveld in de zin van, uh: nou ja, beste God, weet je, dit is [00:30:40] het dus.
[00:30:40] Dick Trubendorffer: Hier, hier, hier, hier lig ik Kan niet meer lopen, kan niet meer denken, kan niet meer voelen. Ik weet het niet. En, uh, [00:30:50] ik ben, uh, bereid om, uh, mijn schuld af te doen. Om, om af te betalen met dit. Weet je, hier neem me maar dan. Dat was [00:31:00] het. Was, is heel bijzonder. Ik, ik, het was heel bijzonder was dat. En, uh, want ik vond werkelijk dat ik gefaald had.
[00:31:08] Dick Trubendorffer: Dat ik, dat ik, dat ik, dat ik slecht was [00:31:10] geweest. Ik, uh, ik vond dat ik het leven niet verdiende. Ik vond dat ik, uh, te vies was om aan te pakken. Dat vond ik.
[00:31:18] Gerhard te Velde: Ja, en dat zat dus al vanaf je [00:31:20] kindertijd, zeg maar, uh, in je onderbewustzijn. Uh, want daar hoorde ik je ook in een andere, uh, aflevering iets over zeggen van: als je vanuit huis liefde meekrijgt, [00:31:30] dan is dat normaal, maar als je vanuit huis, bij jullie thuis was het kil volgens mij zei je het zo.
[00:31:34] Gerhard te Velde: Ja. Dus.
[00:31:35] Dick Trubendorffer: Ja.
[00:31:35] Gerhard te Velde: En jij voelde je eigenlijk altijd niet genoeg of slecht of, uh. [00:31:40]
[00:31:40] Dick Trubendorffer: Ja, ja, ja, ja, ja, ik, ik had, ik ga, ik had geen concept van liefde meegekregen. Er was geen warmte, er was verwijt. Er werd op je ingehakt. Er werd, [00:31:50] uhm, het, het was, het was heel, het was heel kil en gevoelloos. En, en daarmee wil ik niet mijn ouders een soort van met de vinger nu nawijzen, want [00:32:00] zij hebben gewoon gedaan wat ze konden op hun manier.
[00:32:03] Dick Trubendorffer: Maar ze hebben zelf natuurlijk ook hun ontwikkelingsgeschiedenis gehad waarin, uh, de dingen niet, uh, ideaal verlopen zijn. [00:32:10] Dus die mensen– maar dat was wel de beperking waar zij mee leefden. En ik als kind daartussen, uh, ja, heb, heb, heb dat wel, uh, als heel naargeestig ervaren.
[00:32:19] Gerhard te Velde: [00:32:20] Ja. Oké, dan zijn we bijna aanbeland denk ik bij het derde luikje.
[00:32:26] Gerhard te Velde: Ja, da’s mooi. Of het, uh, een man die ging naar-
[00:32:28] Dick Trubendorffer: Ja, dat is-
[00:32:29] Gerhard te Velde: Miami, [00:32:30] uh, of tenminste als ik het goed, uh, heb
[00:32:31] Dick Trubendorffer: omschreven. Dus wat, dus wat gebeurt er? Ik ben 34. Ik ben in die state of being zoals ik zo-even beschrijf.
[00:32:36] Gerhard te Velde: Ja.
[00:32:37] Dick Trubendorffer: En ik weet gewoon niet hoe ik eruit moet komen. Ik heb geen flauw [00:32:40] idee. En dan op een gegeven moment in, in, in mijn achterhoofd denken: oh ja, wacht even, mijn, mijn gabbertje Rex uit Miami, die, [00:32:50] uh, was een jaar clean, vertelde die laatst.
[00:32:53] Dick Trubendorffer: Ik denk misschien, misschien, misschien gebruik ik te veel. Weet je, het was nog niet eens, ik, ik maakte [00:33:00] die koppeling niet, maar het was de eerste ingang die ik, die, die ik, ik denk misschien drink en gebruik ik te veel. En dat vond ik een raar concept, want ik, ik gebruikte niet elke dag. Ik, ik zoop niet [00:33:10] elke dag of zo.
[00:33:10] Dick Trubendorffer: Ik ben geen laveloze alcoholist die, die elke dag met zo’n fles in zijn zak rondloopt. Ik ben een succesvolle jongen met een mooi pak en een sportwagen en vaak een mooie vrouw naast me. [00:33:20] En I take care of shit. Net zoals Alain Delon. Ja. Dat was ik. Ja, dus, dus jongens, als ik ga zeggen van: ik heb misschien een probleem met [00:33:30] alcohol of drugs, dat is, dat is wel een redelijk unicum.
[00:33:32] Dick Trubendorffer: Ja. Maar het was op dat moment kwam dat in, in, in, in mijn bewustzijn op. Ik denk misschien is dat toch. Dus ik bel hem op [00:33:40] Ik zeg: moet je luisteren. Ik zeg: ik ben helemaal naar de klote. Ik weet niet wat me is overkomen, maar. En, en het, ik kon het toen niet eens zo verbaliseren zoals ik dat nu doe. Absoluut [00:33:50] niet.
[00:33:50] Dick Trubendorffer: Maar het was gewoon een, een, een, een, een, een, een oerkreet van een gewond dier, hè. En hij zegt, uh: stap op het vliegtuig, kom naar Miami. We gonna take care [00:34:00] of you. Ik ben op, uh, het vliegtuig gezet door m’n toenmalige vriendin. Daar had ik een, uh, kindje mee, een dochtertje, en die heeft me op het vliegtuig gezet.[00:34:10]
[00:34:10] Dick Trubendorffer: Uh, de schat, de, de, de, de fantastische vrouw die ze is en die nog steeds of waanzinnig voor onze dochter zorgt. [00:34:20] Uhm, en ik ben toen een jaar naar Miami gegaan en daar heb ik, uhm, daar heb ik, uh, daar ben ik clean [00:34:30] geworden.
[00:34:30] Gerhard te Velde: Ja.
[00:34:32] Dick Trubendorffer: Ja. Ja.
[00:34:35] Gerhard te Velde: En dat is dus dit jaar 30 jaar, hè, want dat, je hebt, uh, als ik het goed beluisterd heb nog [00:34:40] één keer een terugval gehad, maar daarna helemaal niet meer.
[00:34:42] Dick Trubendorffer: Ik ben toen, uh, bijna een jaar was ik clean in Miami. Toen ben ik teruggegaan naar Europa [00:34:50] en ik ben toen in, in eerste instantie nog niet meteen naar Nederland gegaan. Ik ben nog naar Antwerpen gegaan. Daar heb ik gewoond toen met de moeder van mijn dochtertje. [00:35:00] Kreeg daar een baan als, uh, portier bij een discotheek en, uhm, daar heb ik m’n laatste [00:35:10] terugval gehad.
[00:35:10] Dick Trubendorffer: Ik, uh, het was oudejaarsavond en wij hadden ruzie, want ik ben niet zo’n ster [00:35:20] in relaties, uh, is gebleken in dit leven. Zakelijk succesvol. Relaties een stuk lastiger voor mij. Maar goed, wij krijgen woorden [00:35:30] en ik rij naar die discotheek toe en ik parkeer m’n auto. En ik was op dat moment was ik dus bijna een jaar clean en, uh, ik loop naar [00:35:40] die poort toe.
[00:35:41] Dick Trubendorffer: Café Lokaal heette het, een grote discotheek. Hele populaire discotheek in die periode. Ik praat nu over, ik denk [00:35:50] 1996, ’97 zo’n beetje. Ik loop naar die deur toe en ik hoor het al vanaf verre.[00:36:00]
[00:36:02] Dick Trubendorffer: En, en ik word er ingezogen. Ik doe die deur open. Warm, rook, tabak, [00:36:10] alcohol, vrouwen. En ik kijk naar binnen en ik zie die massa. En ik loop naar binnen toe en er komt zo’n meid komt er langs die er [00:36:20] natuurlijk op oudejaarsavond perfect uitziet met zo’n blaadje met van die fluitjes. En ik pak er één en ik pak er twee.
[00:36:26] Dick Trubendorffer: Ik doe tik tik en ik loop door naar mijn plek. [00:36:30] Maar ze zaten weer in mijn systeem, die twee fluitjes. En dan triggeren ze mij volledig. De, de, de, de, de doos van Pandora gaat open dan. Dat kan [00:36:40] vijf minuten duren. Dat kan een paar uur duren, maar de doos van Pandora gaat open dan op dat moment. En die is opengegaan.
[00:36:48] Dick Trubendorffer: En nou praten we over januari [00:36:50] 1996. 31 december 1995, oudejaarsavond. Ik pak die twee fluitjes en rond de klok van 2.00u, 3.00u ’s nachts zit ik [00:37:00] weer aan de coke. En ik kom door die dienst heen zonder kleerscheuren. Maar nou zit ik [00:37:10] op een run en die heeft gewoon drie weken geduurd. Ik zit op een run. Die duurt drie weken.
[00:37:16] Dick Trubendorffer: Ik heb nog nooit zoveel gesnoven en gebruikt als in die [00:37:20] periode. Ik zat in een hotel. Ik heb denk ik twee weken niet geslapen. Ik ben af en toe tussendoor bewusteloos gevallen. Uh, bloed in [00:37:30] de wastafel, bloedneus. De, de, de minibar, uh, twintig keer, uh, laten verversen. Nieuwe shit erin. [00:37:40] Een komen en gaan van dealers.
[00:37:42] Dick Trubendorffer: Uhm, wat, uh, vriendinnetjes van dubieuze afkomst. Uhm, één [00:37:50] groot Sodom en Gomorra. Met tegen het einde van de maand januari ik die op de grond lig in feite gewoon dood te gaan. Ik ben [00:38:00] gewoon, ik ben daar dood aan het gaan. Ik ben daar drie weken full continu aan het gebruiken en ik was een jaar clean bijna op dat moment [00:38:10] en dat maakte dat ik doorging met gebruiken, want ik, ik, de, de, de nederlaag was zo groot.
[00:38:14] Dick Trubendorffer: Ik, ik wou gewoon eruit Het zal rond [00:38:20] 22 of 23 januari zijn geweest dat ik, uh, een beetje bijkom. Ik kijk om me heen. Slagveld in die hotelkamer[00:38:30]
[00:38:32] Dick Trubendorffer: En ik weet dat ik uit dat hotel ben gekomen. Dat was zo’n grote skyscraper in Antwerpen, zo’n hoog [00:38:40] hotel. Ik zat hoog in dat hotel. Ik denk: ik moet ergens anders naartoe. Ik ben toen naar een soort van bistro, uh, hie-, hotel gegaan. Zo’n, zo’n, zo’n ding met een rieten dak, zo’n pannenkoekenhuisachtig, uh, [00:38:50] dingetje aan de rand van Antwerpen aan de bossen.
[00:38:54] Dick Trubendorffer: Je hebt daar, uh, Schilde en S-, uh, Schoten heet dat geloof ik. Die, die, al die [00:39:00] bekende randgemeentes waar die villawijkjes en zo en, uh, bossen, bomen, vogeltjes. En ik ben er ingecheckt en, uh, ik heb toen [00:39:10] elke dag een fles wijn besteld op mijn kamer. Ik denk: dat mag ik hebben Geen poeders meer, geen pillen meer.
[00:39:19] Dick Trubendorffer: [00:39:20] Eén fles wijn heb ik zeven dagen gedaan. Ik nam ’s morgens een slokje. ’s Middags nam ik een slokje. ’s Avonds nam ik een slokje totdat hij leeg was. De volgende dag [00:39:30] mocht ik weer een fles wijn en ik ben op 31 januari 1996 heb ik mijn laatste, heb ik, heb ik mijn eerste dag [00:39:40] clean, uh, gevierd. Die dag daarvoor was mijn laatste fles wijn en ik heb daarna nooit meer een druppel gedronken.
[00:39:46] Dick Trubendorffer: Nooit meer, geen druppel. Dus, [00:39:50] uhm, ja, zo, zo is mijn clean zijn, uh, er gekomen.
[00:39:54] Gerhard te Velde: Ja. Ja. Nou diepe buiging daarvoor. En dan het [00:40:00] ondernemersverhaal.
[00:40:00] Dick Trubendorffer: Ja.
[00:40:01] Gerhard te Velde: Want, uh, je, je bent clean. Oké, je had een, je had een baan, maar, maar jij, jij hebt uiteindelijk, uh, je eigen [00:40:10] afkickkliniek. Mag ik het zo zeggen? Of, uh, verslavingsklinieken, uh, opgezet?
[00:40:13] Dick Trubendorffer: Ja.
[00:40:14] Gerhard te Velde: Dat begon in 2004 met, uh, met de voorloper en in 2005.
[00:40:18] Dick Trubendorffer: Ja.
[00:40:18] Gerhard te Velde: Want dan slaan we even dat [00:40:20] tussenstuk in. Want je hebt natuurlijk tussendoor nog banen gehad en zo, maar, maar uiteindelijk voor jezelf begonnen. Wil je, wil je dat eens schetsen?
[00:40:26] Dick Trubendorffer: Ja. Uhm, toch is dat wel een beetje [00:40:30] relevant wat er tussendoor is gebeurd.
[00:40:31] Dick Trubendorffer: Dus vanaf dat moment dat ik clean wegloop uit dat hotelletje ben ik eerst een paar jaar, ben ik volledig. Ik weet niks, ik kan niks. Mijn [00:40:40] handelsnaam zo. Ik heb niks geleerd. Ik heb geen professie. Ik ben nog mentaal niet helder. Dus ik heb drie jaar lopen sappelen. Maar ik wist één ding: ik ga nooit meer terug naar wat ik heb gedaan.[00:40:50]
[00:40:50] Dick Trubendorffer: Dat wist ik. Ik ga nooit meer terug. Ik wil nooit meer gebruiken. Ik ga nooit meer terug naar dat leven. Dat wist ik. Dus ik heb een paar jaar heb ik echt, uh, [00:41:00] in de rondte gelopen met mijn ziel onder mijn arm. En het is belangrijk om dat te vermelden, omdat ik denk dat dat voorafgegaan is aan mijn succesvol ondernemerschap.
[00:41:09] Dick Trubendorffer: [00:41:10] En ik wil niet in de variant schieten waarbij ik meteen begin te praten over: halleluja, het leven werd in één keer een succes. Nee, ik heb eerst door die dorre woestijn moeten lopen en die was waarschijnlijk ook [00:41:20] noodzakelijk om mezelf te vinden en de motivatie te vinden om weer aan de slag te gaan. Dus de eerste jaren gewoon alles wat ik [00:41:30] aanraakte veranderde in poep.
[00:41:32] Dick Trubendorffer: Toen kreeg ik een baantje. Een heel bescheiden baantje als, uh, een soort van koffiezetter in een zorginstelling. [00:41:40] Ik was toen een paar jaar clean en dat ben ik gaan doen. En dat is de grootste prestatie in mijn leven geweest. Dat ik toen dat baantje heb genomen, dat ik koffie ben gaan zetten [00:41:50] in die zorginstelling.
[00:41:52] Dick Trubendorffer: Dat is de prestatie in mijn leven waar ik misschien nog wel het meeste trots op ben. Ik heb toen een buiging moeten maken voor [00:42:00] mezelf, voor het leven. Ik heb toen eigenlijk alles losgelaten en, en, en ik was er zelfs blij mee. Ik was er dankbaar voor. [00:42:10] En, uhm, ik had een paar patiënten, cliënten in die setting waar ik toen zat, waar ik verantwoordelijk voor was.
[00:42:15] Dick Trubendorffer: Die mensen waren er erg aan toe. Die waren met hersenletsel geboren en dit en dat en ik, ik, [00:42:20] ik heb ze vier jaar lang verzorgd. Met m’n collega’s uiteraard. En ik ben gepromoveerd van assistent koffiezetter naar koffiezetter. Van koffiezetter mocht ik op een [00:42:30] gegeven moment eens een wandelingetje maken. Ik mocht op een gegeven moment begeleider worden en toen zeiden ze van: hé, die Dick Rubendorffer, dat is wel een leuke jongen.
[00:42:38] Dick Trubendorffer: Hij vindt aansluiting bij die doelgroep. We [00:42:40] laten hem studeren. Dus ik ben toen, uh, door de toenmalige werkgever op het pad gebracht van: doe nou eens een, uh, studie. Dus ik ben een hbo’tje gaan doen [00:42:50] en ik heb in vier jaar tijd heb ik een hbo’tje gedaan. Social work. Nou, dingen geleerd. Uh, ik was weer vier jaar clean.
[00:42:58] Dick Trubendorffer: Nog meer. Dus ik, ik, ik, ik, ik was [00:43:00] wel met die detox bezig. Ik was wel aan het groeien. Het was echt een groeiproces. En toen, uh, na het behalen van, uh, dat diploma, uh, [00:43:10] toen had ik op dat moment had ik een vriendin en die Haar vader die zei tegen mij van: hé Dick, je bent nou klaar. Je hebt je bachelor gehaald.
[00:43:19] Dick Trubendorffer: Wat [00:43:20] ga je nou doen dan? Ik zeg: weet je wat ik denk dat ik ga doen? Ik denk dat ik naar Amerika ga voor een master in addiction care. Dat sprak me heel erg aan. Ik wilde, ik was blij met mijn herstel. Ik was [00:43:30] blij dat ik clean was. Ik was blij dat ik uit dat leven was en ik, ik voelde gewoon echt die roeping wel.
[00:43:36] Dick Trubendorffer: Ik voelde wel een roeping. En toen zei hij van, hij zegt: nou, [00:43:40] waarom zou je naar Amerika gaan als je onder— Hij zegt: heb je dat echt nodig? Of weet je al wat je moet weten op dit moment? Het was een goed gesprek en toen dacht ik: ja, ik weet wat ik moet weten [00:43:50] en ik wil eigenlijk gewoon aan de slag. Ik wil mensen gaan helpen, daadwerkelijk.
[00:43:55] Dick Trubendorffer: En ik ben toen een, uh, eenmanspraktijk begonnen op het Singel [00:44:00] in Amsterdam. Ik ging met, uh, lood in mijn schoenen, ging ik solliciteren voor die, voor die, voor die, voor die kantoorruimte in dat dure grachtenpand. Is ook nog [00:44:10] een heel verhaal geweest, want hoe dat allemaal gegaan is. Ik mocht dat ding, mocht ik huren en, uh, het zweet stond me op mijn voorhoofd toen ik het ging huren, want ik had het [00:44:20] idee van: ze zien natuurlijk toch wel: dit is een ex-verslaafde en dit en dat.
[00:44:23] Dick Trubendorffer: Weet je, die paranoia toch nog steeds. Maar ik heb, uiteindelijk heb ik die, uh, die ruimte kunnen [00:44:30] huren. En, uh, ja, ben ik, uh, mijn eerste autonome zelfstandige werk gaan, uh, doen en dat was counselor zijn. Ik ging mensen counselen en ik speelde [00:44:40] mezelf vrij snel in de kijker, want er waren een paar bekende mensen die, uh, waren succesvol door mij van de alcohol afgeholpen en de drugs afgeholpen.
[00:44:46] Dick Trubendorffer: Dus ik, ik werd op een gegeven moment een beetje bekend qua naam. Het Gooische Matras en er kwamen wat [00:44:50] mensen die werden gestuurd. Zo is dat gegaan. En, uh, ja, mijn ondernemerschap. Kijk, in een snelle fast forward, [00:45:00] uh, dat eerste jaar verdien ik 100.000, of omzet heb ik 100.000, het eerste jaar. Nou, als je therapeut bent en, en je bent de enige werknemer, dan blijft er best [00:45:10] wel wat over.
[00:45:11] Dick Trubendorffer: En ik heb toch de jaren daarna heb ik steeds mijn omzet weten te verdubbelen. Uh, ook door steeds een paar collega’s aan te nemen. Dus het [00:45:20] tweede jaar was twee ton. Gingen we naar vier ton, acht ton, 1.6 miljoen, 3.2 miljoen. Toen iets minder [00:45:30] vijf komma nog wat miljoen. En zo is dat die eerste jaren heel snel kwadratisch exponentieel gegroeid En, uh, [00:45:40] op een gegeven moment vlakte die kromme van groei wel wat af.
[00:45:42] Dick Trubendorffer: Maar ja, tegenwoordig zijn we, uhm, als groep goed voor een, uh, dikke 25 miljoen omzet. Nou ja, uh, als je [00:45:50] praat over, over zakelijk, hè, het is een ondernemerspodcast. Uh, ik, ik hou die ontwikkelingen eerlijk gezegd nooit zo in de gaten. Het is nooit mijn leitmotief geweest. Dat is, dat is [00:46:00] misschien toch wel een beetje de, de, de paradox van het hele verhaal.
[00:46:03] Dick Trubendorffer: Ik was daar om zoveel mogelijk mensen van hun verslaving af te helpen. Dat is wat me, dat is wat me vormde. Dat was [00:46:10] mijn missie. Ik ben dus ook heel erg een exponent van de gedachte dat je als ondernemer je niet moet focussen op de outcome van: wat ga ik verdienen? Hoe [00:46:20] kan ik verdienen? En daarom heb ik helemaal niks met die gladde verkoop, uh, uh, uh, tutorials die je wel eens ziet.
[00:46:28] Dick Trubendorffer: Ik denk dat je iets moet [00:46:30] doen Wat heel dicht bij je resoneert.
[00:46:35] Gerhard te Velde: Mhm.
[00:46:36] Dick Trubendorffer: Dat is mijn idee. Dat heeft voor mij in ieder geval gewerkt. [00:46:40] Ik ga een ander ook niet vertellen wat hij moet doen, maar ik heb het idee dat als je succes wil hebben, dan moet je op zoek gaan naar jezelf. Dan moet je heel erg weten van binnen: what makes [00:46:50] your clock tick?
[00:46:51] Dick Trubendorffer: Wie ben ik? En vanuit daar kun je activiteiten ondernemen die in het verlengde liggen van hoe jij van binnen in elkaar zit. En klaarblijkelijk [00:47:00] was dit mijn weg, dus ik ging gewapend met heel veel ervaringskennis, uh, maar ook met een set of psychological skills. Want ik [00:47:10] was natuurlijk een, een master in, in, in, in, in het sturen van processen en, en ik, ik had natuurlijk, ik, ik heb niet stilgezeten in dat gebruik.
[00:47:18] Dick Trubendorffer: Ik heb echt wel dingen geleerd. [00:47:20]
[00:47:20] Gerhard te Velde: Ja.
[00:47:20] Dick Trubendorffer: Dus ik kon de positieve dingen kon ik daar wel uithalen.
[00:47:24] Gerhard te Velde: M-, wat bedoel je precies? Dus wat je zeg maar op de straat geleerd hebt, kon je in het ondernemerschap gebruiken? Ja. Begrijp ik het dan goed, [00:47:30] of?
[00:47:30] Dick Trubendorffer: Ja, ja. Ik, wat, wat ik denk is dat je op een gegeven moment een bepaalde rücksichtslosheid moet hebben in het, in, in je besluitvorming.
[00:47:38] Gerhard te Velde: Mhm.
[00:47:38] Dick Trubendorffer: Een angstloosheid [00:47:40] Die, uh, die is, die is heel erg beneficiëel als je ondernemer, uh, wilt zijn. Ik kan me nog herinneren in het begin van het ondernemerschap. [00:47:50] Kijk, als je een tonnetje verdient, omzet hebt. Nou, kun je een leuke boterham, kun je zeggen van: nou, ik maak pas op de plaats, dit is het. Tot mijn 65e trek de stekker eruit.
[00:47:57] Dick Trubendorffer: Klaar. Dat kan je zeggen. En [00:48:00] ik denk dat heel veel mensen die zullen geneen, die zullen geeneens de gedachte hebben om te denken van: ja, maar dat ga ik toch niet op het spel zetten. Ik heb hier gewoon een leuke boterham. Ik [00:48:10] kan mijn huur betalen. Ik heb een, uh, een Opel Corsa, die rijdt lekker in de rondte.
[00:48:14] Dick Trubendorffer: Ik ga twee keer per jaar naar Tenerife. Uhm, die, die– ik [00:48:20] denk heel veel mensen pas op de plaats maken, denk ik: ik ben er al.
[00:48:23] Gerhard te Velde: Ja.
[00:48:24] Dick Trubendorffer: En dat gevoel had ik niet. Maar niet omdat ik meer wilde verdienen, maar omdat ik [00:48:30] gewoon, ik wilde, ik wilde groter worden in, in wat ik deed. Dat was een hele, niet eens een ambitie, want een ambitie impliceert volgens mij te veel dat je [00:48:40] iets wil gaan doen.
[00:48:41] Dick Trubendorffer: Maar het was gewoon een uiting geven aan mijn existentie.
[00:48:45] Gerhard te Velde: Ja.
[00:48:45] Dick Trubendorffer: Ik was bijna doodgegaan. Ik had superveel [00:48:50] spijt over mijn verleden en ik heb de kans gekregen op een nieuwe start. Hoe is dat dan? Hoe is dat dan? En dat vertaalde zich in een dankbaarheid. [00:49:00] En die heeft mij tot op de dag van vandaag. Ik ben nu, uh, dertig jaar clean, tot op de dag van vandaag.
[00:49:07] Dick Trubendorffer: Het feit dat ik in staat ben [00:49:10] geweest, n-nee, nog niet eens, ik zeg dat fout. Niet dat ik in staat ben geweest, maar dat ik heb ontvangen. De gift van te mogen leven [00:49:20] zonder slaaf te zijn van dit of van dat
[00:49:24] Dick Trubendorffer: Ja, dat is, dat is, dat is, dat is, dat is, weet je, ik kan het niet met woorden uitdrukken. [00:49:30] Dat kan ik niet met woorden uitdrukken, maar dat vertaalt zich in een, in een ijzersterk commitment van, van, van, van, van dit, dit is wie ik ben, dit is wat ik doe [00:49:40]
[00:49:40] Gerhard te Velde: Ja. Uh, en toen je begon, had je toen ook al een soort plaatje of een, een beeld voor ogen van: hé, hier ga ik naartoe werken?
[00:49:46] Gerhard te Velde: Of is het je meer overkomen hoe, uh— sommige [00:49:50] ondernemers die schrijven dan in hun boekje, ik heb in deze podcast, uh, ook dat soort ondernemers gehad, die schrijven dan op hun 18e al op van: hé, over 10 jaar heb ik zoveel mensen in dienst, zoveel omzet, [00:50:00] zoveel locaties en die zien het al helemaal voor zich en die gaan het ook echt doen.
[00:50:04] Gerhard te Velde: W-werkt dat bij jou zo? Of is het meer je overkomen? Hoe, hoe reflecteer je daarop?
[00:50:09] Dick Trubendorffer: Ik wilde, [00:50:10] ik had een concept in mijn hoofd.
[00:50:11] Gerhard te Velde: Oké.
[00:50:11] Dick Trubendorffer: En ik had een boekje gelezen van, uh, Eckhart Wintzen.
[00:50:14] Gerhard te Velde: Ja, ik ken hem. Cel, celdeling, hè, dus, uh. Ja, celdeling. Celfilosofie.
[00:50:18] Dick Trubendorffer: En dat sprak me enorm aan. [00:50:20]
[00:50:20] Gerhard te Velde: Ja, dat is een tof boek trouwens.
[00:50:21] Dick Trubendorffer: Ja. Ja.
[00:50:22] Gerhard te Velde: Ja. Die bureau-, de bureaus, uh, donkerbruin en, uh, als, uh, de, de basisfilosofie is dat, uh, iedere keer als het groter wordt, moet het zich [00:50:30] opsplitsen, hè. Ja. En, en, en zo kun je je bedrijf groot laten, uh, worden.
[00:50:34] Dick Trubendorffer: Ja.
[00:50:34] Gerhard te Velde: Dus dat had jij geadopteerd. Of dat-
[00:50:36] Dick Trubendorffer: Dat heb ik, dat heb ik geadopteerd als een, uhm, kijk, [00:50:40] twee dingen hand in hand.
[00:50:42] Dick Trubendorffer: Enerzijds een planmatig idee over het concept wat ik wilde volgen. Dat was dat stuk van Eckhart [00:50:50] Wintzen, het celdelingsprincipe.
[00:50:51] Gerhard te Velde: Ja.
[00:50:51] Dick Trubendorffer: Als managementmodel. Maar anderzijds, en die is misschien wel belangrijker, is een volledige let go op de uitkomst. En je zou zeggen: [00:51:00] dat is, dat staat haaks op, op, op het werken met een managementmodel, want dan werk je ergens naartoe.
[00:51:05] Dick Trubendorffer: Maar dat is denk ik de essentie van een spirituele ontwikkeling. Daar zit een [00:51:10] paradox in. Dus wel weten waar je naartoe gaat, maar tegelijkertijd, en dat was mijn spirituele weg, een, een beoefening van het spirituele pad die de [00:51:20] uitkomst loslaat. En dan zou je zeggen: ja, maar dat is toch, dan, dan verlies je toch focus weer?
[00:51:24] Dick Trubendorffer: Of dat, het antwoord erop is: ja, dat lijkt zo. En toch is het zo dat als je die twee [00:51:30] op de een of andere manier met elkaar weet te, aan elkaar vast weet te knopen in je leven. En ik kon dat.
[00:51:37] Gerhard te Velde: Mhm.
[00:51:38] Dick Trubendorffer: Dus ik [00:51:40] resoneerde werkelijk, denk ik, op de vibratie die op dat moment in mijn leven legitiem was. Dat, ik was, ik was authentiek, ik was, was echt.
[00:51:47] Dick Trubendorffer: En dat had een, een meer effect op alles wat ik [00:51:50] ondernam.
[00:51:50] Gerhard te Velde: Ja.
[00:51:52] Dick Trubendorffer: En, uhm, en tegelijkertijd had ik als, als, als concept had ik dat van Eckhart Wintzen in mijn hoofd. Dus ik begon op de Singel, [00:52:00] uh, waar op een gegeven moment met drie mensen op de Singel. Ik was niet meer alleen in het tweede jaar. Drie mensen, dat werden er zeven, acht het jaar daarop en toen werden het er 25.[00:52:10]
[00:52:10] Dick Trubendorffer: En toen werd het een eerste locatie in Amsterdam, een werkelijke behandel locatie, gingen we verhuizen naar de Obiplein in Amsterdam-Oost. En daar zaten dan op een gegeven [00:52:20] moment, uh, meer dan 20 mensen. En ik had een systematiek had ik bedacht die heel sterk modulair was. Ik knipte alles [00:52:30] op in, in, in modules.
[00:52:31] Dick Trubendorffer: Ik vond dat alles modulair moest zijn. Ik had twee shifts had ik. Ik was zeven dagen per week open. Ik had een shift van 7 tot 3 en één [00:52:40] van 2 tot 10. Tussen twee en drie had je dus een uur overlap. Maar ik had dus twee diensten op een locatie en in dat uur overlap werd er een overdracht gedaan. [00:52:50] Was nog nooit in de zorg op die manier vormgegeven.
[00:52:53] Dick Trubendorffer: Een ambulante setting met een high efficiency output. Ik maakte optimaal gebruik [00:53:00] van de ruimte. Ik kon optimaal volume cliëntzorg aanbieden op één locatie. Dus op die ene locatie was het een komen en gaan van patiënten. [00:53:10] En het feit dat ze allemaal kwamen en, en weer weggingen betekende ook in dat uurtje tussen de middag van die overdracht dat ik een, bijvoorbeeld een, een groepsmeeting kon aanbieden, [00:53:20] laten organiseren door die psychologen die daar ondertussen aan het werk waren.
[00:53:23] Dick Trubendorffer: Dus. En dat was een, een interactie, een dynamiek. Ik had altijd acht spreekkamers. Uit, [00:53:30] uh, groepsdynamica had ik gehaald dat een team van acht mensen werkt het beste samen. Dus ik had er acht op de dagdienst die daar, uh, [00:53:40] gingen behandelen en ’s avonds waren er, uh, weer acht behandelaars en die kwamen elkaar dus ’s middags even tegen.
[00:53:47] Dick Trubendorffer: Dus dat was, dat waren gewoon technische, uh, [00:53:50] details die heel erg belangrijk zijn geweest. Twee diensten op een dag, zeven dagen per week open, 365 dagen per jaar open. En dat continuüm, dat was [00:54:00] natuurlijk ook, behandelinhoudelijk was dat ongelooflijk top, want dat betekent dat er geen discontinuïteit in, in de zorgverlening was.
[00:54:08] Dick Trubendorffer: Het was altijd open [00:54:10] en vanaf 7.00 uur ’s morgens, dus voor je werk kon je langskomen en ’s avonds waren we tot 10.00 uur open, dus na je werk kon je langskomen, hè. Dus dat waren technisch gezien belangrijke [00:54:20] inzichten die ik neergelegd heb op die afdeling.
[00:54:22] Gerhard te Velde: Ja.
[00:54:22] Dick Trubendorffer: En toen Amsterdam goed ging draaien, toen, uh, zijn we, waar zijn we toen naartoe gegaan?
[00:54:28] Dick Trubendorffer: Dat is de tweede instelling. Die kwam toen [00:54:30] in Tilburg. Toen heb ik inderdaad Amsterdam heb ik voor een gedeelte gezegd: jongens, zijn er mensen vrijwilligers die in Tilburg wat willen opzetten? Ja, die waren er. Zijn er een paar [00:54:40] begonnen. Er kwam nieuwe kweke uit Tilburg kwam erbij. We hadden een lokale receptioniste gevonden die een beetje Tilburgs sprak.
[00:54:47] Dick Trubendorffer: Die zetten we achter. Dus we hadden die couleur loca-lokaal, die [00:54:50] hadden we wel aangepast. Maar je kreeg een kopie van Amsterdam en precies hetzelfde mechanisme. Ging geweldig goed. Nou toen, uhm, ik [00:55:00] re-ik, ik, ik leerde toen als ondernemer wel Dat van één naar twee locaties is de moeilijkste stap, want het betekent in plaats van enkelvoud wordt het nu [00:55:10] meervoud.
[00:55:11] Dick Trubendorffer: Je protocollen, je processen, je, je logistieke afstanden, je logistieke processen. Maar na twee ging eigenlijk wel de sluizen gingen open, want toen heb [00:55:20] ik in het jaar daarop heb ik in Utrecht, Den Haag heb ik twee tegelijk geopend. Nou, dat was ook wel weer een beetje des Trübendorfers, want dat was wel even te hoog geschreven.
[00:55:29] Dick Trubendorffer: Daar [00:55:30] hebben we best wel een liquiditeitsdingetje toen, uh, hebben we gehad, hè. Dat was vlak langs de afgrond. Maar je vroeg aan het begin van: wat neem je mee als ondernemer vanuit zo’n [00:55:40] leven daarvoor dan? Nou, dat was toch tot op zekere hoogte, tot op zekere hoogte een angstloosheid. Zo van: ja, weet je, we staan nu op quitte of dubbel met de onderneming, [00:55:50] maar, uh, we gaan toch gewoon door.
[00:55:51] Gerhard te Velde: Alles op rood, uh, gaan.
[00:55:53] Dick Trubendorffer: Ja, a-alles stond op rood, maar ik heb gewoon die telefoon gepakt. Ik ben gaan bellen en ik ben zelf— en zo zijn we er weer [00:56:00] uitgekomen.
[00:56:00] Gerhard te Velde: Ja.
[00:56:00] Dick Trubendorffer: En ik had ook kunnen denken van: weet je wat, waar ben ik begonnen? Ik saneer de hele boel en we gaan weer lekker terug naar de singel toe en dan hebben we een tonnetje.
[00:56:07] Dick Trubendorffer: Dan kan ome Dick, die kan lekker af en toe een [00:56:10] sigaartje roken. En had ik ook kunnen denken. Kwam niet in mijn bewustzijn op. Dat is, dat is dan niet wie ik ben op zo’n moment.
[00:56:17] Gerhard te Velde: Ja. Je had het over het spirituele en het [00:56:20] zakelijke combineren.
[00:56:21] Dick Trubendorffer: Ja.
[00:56:21] Gerhard te Velde: Uhm, misschien goed om, uh, nog even te hebben over de methode.
[00:56:27] Gerhard te Velde: Want je hebt ook van de, uh, alco- of [00:56:30] de Alcoholics Anonymous en van de Narcotics Anonymous. Die hebben zo’n twaalf stappen programma.
[00:56:36] Dick Trubendorffer: Ja, klopt,
[00:56:37] Gerhard te Velde: ja. Maar God speelt daar ook een hele belangrijke rol in. Ja. [00:56:40] Daar hebben we eigenlijk nog niet echt heel erg over gehad. Maar jij bent ook tot geloof gekomen of zo?
[00:56:44] Gerhard te Velde: Of hoe, hoe moet ik dat, uh, zien?
[00:56:46] Dick Trubendorffer: Ja, weet je, dit is altijd een beetje precair onderwerp natuurlijk, want niemand zit te wachten op [00:56:50] een godsverhaal tegenwoordig, hè. Dus dat is, en, en sommige mensen ook weer wel, hoor. Dus, dus dat ligt een beetje in het midden. Maar het is altijd een onderwerp waar ik met een zekere aarzeling aan begin.[00:57:00]
[00:57:00] Dick Trubendorffer: Uhm, het antwoord, korte antwoord erop is: ja, ik heb een spiritueel concept in mijn leven dat werkt, voor mij in ieder geval. En dat betekent dat ik mezelf [00:57:10] niet meer zie als het centrum van het universum, maar dat ik een, een, een kosmische kracht, uh, accepteer die mij, uhm, uh, richting [00:57:20] kan geven als ik ervoor opensta en die mij ook de energie en de kracht geeft als ik ervoor opensta om te doen wat ik moet doen.
[00:57:26] Dick Trubendorffer: En wat ik moet doen is niet wat ik bedenk, maar dat is dan wat zich [00:57:30] aandient. Nou Dat mechanisme heeft heel sterk door de ontwikkeling van mijn bedrijf heen gewikkeld. Mensen zeggen wel eens van: goh, knap wat je hebt gedaan. Valt wel mee, joh. [00:57:40] Wat ik heb gedaan was gewoon mijn spirituele beoefening. Ik had een concept in mijn hoofd en het is als een paddenstoelwolk is het, is, is hetzel-, is vanzelf gegaan, [00:57:50] hoor.
[00:57:50] Dick Trubendorffer: Ik heb er echt niet zo he-, tuurlijk heb ik hard gewerkt, maar ik heb nooit volgens een format gezegd van: ik sta hier, ik wil daar komen en nou ga ik eens even lekker aan de slag. [00:58:00] Ik ga even iedereen laten zien en mezelf ook wie ik ben. Dat is nou, dat is nooit de insteek geweest.
[00:58:05] Gerhard te Velde: Mhm.
[00:58:06] Dick Trubendorffer: Het is, is een geschenk geweest.
[00:58:07] Dick Trubendorffer: Het is echt een geschenk geweest. Echt. [00:58:10] Absoluut. Dus uh, ja, twaalfstappenprogramma’s. Ik heb mijn leven te danken aan die twaalfstappenprogramma’s. Iedereen die mij kent, weet dat ik een enorme [00:58:20] fan ben van de spiritualiteit zoals je die kunt verkrijgen vanuit die twaalfstappenprogramma’s. Nog sterker, ik geloof dat fundamentele transformatie vanuit een verslaving, [00:58:30] vanuit een getroebleerde achtergrond, dat je die alleen kunt bereiken door de quantumknoop in het universum [00:58:40] in te gaan, er doorheen te gaan en er aan de andere kant uit te komen in een spirituele oplossing.
[00:58:44] Dick Trubendorffer: Dat is wat ik denk.
[00:58:47] Gerhard te Velde: Nu ben ik even het spoor bijster. Kan je dat nog een keer uitleggen? [00:58:50] Wat, wat, wat gaat nu naar, door een quantumknoop? Wat, uh, hoe zou je dat in ge-, gewone, uh-
[00:58:56] Dick Trubendorffer: Nederlands …
[00:58:57] Gerhard te Velde: mensentaal, uh, uitleggen? Ik [00:59:00] denk- Ik ben heel, uh, overigens goed om te melden v-voor jou, uh, meeste vaste luisteraars weten het al, maar ik ben heel christelijk opgevoed, dus.
[00:59:06] Dick Trubendorffer: Ja, top.
[00:59:06] Gerhard te Velde: Ik ben heel erg, uh, daar ook mee bezig. En, uh, [00:59:10] of, nee, in die zin, ik ben, uh, het is me met de paplepel ingeslagen, zeg ik altijd voor de grap. En ik heb nu in mijn jaarplan gezet van: ik wil weer iets meer ook [00:59:20] daarmee bezig zijn, want ik ben, uh, afgelopen jaar ben ik vooral heel hard aan het werk geweest en met allemaal concrete en praktische dingen bezig geweest.
[00:59:26] Gerhard te Velde: Maar ik wil ook weer proberen om meer oog te hebben voor, [00:59:30] uh, bijzondere ontmoetingen. Of, d-, uh, hè, dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik wil daar mezelf meer voor openstellen.
[00:59:37] Dick Trubendorffer: Ja, mooi, ja.
[00:59:37] Gerhard te Velde: Dus dat wilde ik even meegeven. Ja, interessant. Dat jij me niet [00:59:40] hoeft te overtuigen over het een of ander. Maar.
[00:59:42] Dick Trubendorffer: Nee.
[00:59:43] Gerhard te Velde: Uhm.
[00:59:44] Dick Trubendorffer: Het maakt het gesprek wel makkelijker voor mij, want dan heb ik een raakvlak. Kijk, en dan zou ik mezelf willen permitteren [00:59:50] om een tegenvraag te stellen aan je. En dat is: hoe wordt binnen, uh, het christendom het moment van ontwaken genoemd? Is dat, uh, uh, Jezus die, uh, op dat moment [01:00:00] raakt? Of wat is het moment, het specifieke moment waarin je, uh, waarin, waarin God zich openbaart?
[01:00:06] Dick Trubendorffer: Of hoe, hoe, hoe werkt dat in het christendom? Wat is [01:00:10] dat moment?
[01:00:11] Gerhard te Velde: Hmm. Ja, dan denk ik: ik weet niet of ik dan de goede antwoorden geef, maar, uh, waar ik aan denk is dat je, uh, wij werden altijd [01:00:20] gedoopt, hè, dus als kind word je al welkom geheten bij het volk van God en je hoort erbij en je mag er zijn. Uhm [01:00:30] Maar bij ons was het wel een geloof wat heel erg vanuit het hoofd was.
[01:00:33] Gerhard te Velde: Dus heel erg, uh, dingen, uh, leren, ook, uh, dingen uit je hoofd leren en, uhm, allemaal heel rationeel. [01:00:40] En ik zit nu, ik probeer nu veel meer ook, uh, me open te stellen en, uh, te ervaren en te, bijvoorbeeld in de natuur. Ja, goed, maar [01:00:50] dit wordt een heel ander gesprek op die manier . Omdat het zo’n groot onderwerp is van: ja, wat, wat, wat, wat is het?
[01:00:56] Gerhard te Velde: Wa-wat is God? Bestaat God? Ik, uh, het blij-het blijft een lastig, uh.
[01:00:59] Dick Trubendorffer: Nou ja, [01:01:00] maar ik, ik, ik, kijk- Maar als,
[01:01:01] Gerhard te Velde: ja
[01:01:01] Dick Trubendorffer: Ik wil er graag op inhaken.
[01:01:03] Gerhard te Velde: Ja.
[01:01:03] Dick Trubendorffer: Ik, ik praat niet over een beleving vanuit de ratio. Kijk, je, je kunt psalmen, uh, uh, kun je uit je hoofd leren. Je [01:01:10] kunt elke zondag naar de kerk gaan en je kunt nul begrip hebben van wat het is om in God te leven.
[01:01:16] Gerhard te Velde: Mhm.
[01:01:17] Dick Trubendorffer: Ik geloof dat dat helemaal niet zoveel zegt. Ik [01:01:20] zeg niet dat die discipline verkeerd is. Ik zeg alleen dat dat niet het doel is. Het doel is om op een gegeven moment opgenomen te worden in die, in, in, in, binnen de goddelijkheid van jezelf en [01:01:30] om de bondage of self kwijt te raken. Dus ik bedoel werkelijk, en als ik zeg van: je gaat door die kwantumknoop van het universum heen, dan bedoel ik dat specifieke moment waarop er [01:01:40] een realisatie is van: eerst was ik daarvoor onderworpen aan ego gebonden krachten, s-, bestuurde ik mezelf, maar ik heb nu een volledige [01:01:50] release gehad van die gedachte en ik ontvang nu en ik ben niet meer degene die ik was, maar ik ben nieuw gemaakt.
[01:01:59] Dick Trubendorffer: Dat bedoel [01:02:00] ik ermee.
[01:02:00] Gerhard te Velde: Mhm.
[01:02:01] Dick Trubendorffer: En dat is een, uhm, je zou zeggen verlichtingsconditie zou je het kunnen noemen. Uh, in mijn leven komt en gaat ie. [01:02:10] Uh, ik heb gemerkt dat dat in mijn leven althans geen continuüm is.
[01:02:14] Gerhard te Velde: Dus je floept weer even terug naar-
[01:02:16] Dick Trubendorffer: Jazeker …
[01:02:17] Gerhard te Velde: aarde als het ware of naar je ego. En dan ga
[01:02:19] Dick Trubendorffer: je- Ja, [01:02:20] ik, ik ben Paulus de zondaar.
[01:02:23] Dick Trubendorffer: En dan heb ik het niet over alcohol en drugs, maar ik heb het wel over bijvoorbeeld, uh, toch, uh, op een gegeven moment tendensen vertonen van [01:02:30] dat ik wel doorschiet in, in, in werken en, en, en, uh, persoonlijke omstandigheden, uh, tekortdoe, mijn familie tekortdoe bijvoorbeeld, hè. Dus dat zijn, uhm [01:02:40] Dus ik, ik ben nog steeds, uh, ook onderworpen aan de wetten van, uh, van de mens.
[01:02:45] Dick Trubendorffer: Die, die gelden voor de mens. Uh, maar ik heb, uh, wel degelijk ook die, [01:02:50] uh, die release, uh, ervaring heb ik, uuuh, meermaals gehad. En, en die, dat is mijn leitmotief, dat is, daar wil ik meer van. Dus ik zit op dezelfde [01:03:00] zoektocht dan, bij wijze van spreken, die verdieping die jij zoekt. Ik denk dat die van alle tijden en van alle mensen is.
[01:03:07] Dick Trubendorffer: Uh, daar zit ik op dit moment ook weer. Ik ben [01:03:10] nu 63 of 64 straks, maar ik ben in een, uh, ik, ik ben weer in een nieuwe ronde ingegaan van, uh, van nog dieper willen gaan.
[01:03:19] Gerhard te Velde: Ja.
[01:03:19] Dick Trubendorffer: Is mijn [01:03:20] hoogste doel. Dus mijn hoogste ambitie is om die naadloze aansluiting te vinden en te blijven vinden en het te blijven proberen en het niet op te geven.
[01:03:28] Dick Trubendorffer: Maar ik, ik, ik, ik schiet, [01:03:30] ik schiet hoog.
[01:03:31] Gerhard te Velde: Ja.
[01:03:31] Dick Trubendorffer: In de hoop hoog uit te komen en niet meer zozeer vanuit een verplichting, vanuit een morele verplichting. Dat [01:03:40] interesseert me niet zoveel, die morele verplichting. Wat mij interesseert is dat ik een daadwerkelijk besef heb van een, van een goddelijkheid in ons, in jou, in mij, in, om ons [01:03:50] heen, in ons hart en, en, en dat ik een daadwerkelijk besef heb die ik niet kan, op een zijspoor meer kan zetten.
[01:03:56] Dick Trubendorffer: Ik kan niet ontkennen dat dat er is.
[01:03:58] Gerhard te Velde: Ja.
[01:03:58] Dick Trubendorffer: Nou, en als die er dan [01:04:00] is Dan kom je er niet aan. Dan moet je ervoor gaan.
[01:04:04] Gerhard te Velde: Ja.
[01:04:05] Dick Trubendorffer: Dat is dat, dat is de drive.
[01:04:09] Gerhard te Velde: [01:04:10] Ehm, een vraag die ook nog bij me opkwam, uh, van: wat heb je allemaal gedaan om jezelf spiritueel te laten groeien? Want ik hoor heel veel termen die mij bekend voorkomen.
[01:04:18] Gerhard te Velde: Maar [01:04:20] familieopstellingen, weet ik veel, uh, Tony Robbins, uh, wat, wat voor, uh, leermeesters of, of cursussen of wat, wat heb je allemaal in je rugzak gestoken? [01:04:30] En misschien als aanvullende vraag van waar, waar zou een ondernemer kunnen beginnen? Of wa– is er iets wat je echt aanraadt?
[01:04:35] Dick Trubendorffer: Ik heb, ik, ik heb een collega, uhm, die is heel [01:04:40] belangrijk voor mij.
[01:04:40] Dick Trubendorffer: Dat is een, een, een, ik kan, ik kan niet beginnen te vertellen hoe, uh, veel waardering ik voor die collega heb. En die is, uhm, uhm, is een religieus, uh, [01:04:50] persoon en, uh, maar die, hij heeft wel eens in een gesprek tegen mij gezegd van: jij bent een aanhanger van het cafetariamodel. Ik [01:05:00] zeg: wat bedoel je? Hij zegt: nou, je pakt hier, uh, pak je wat vandaan, daar pak je wat vandaan, daar pak je.
[01:05:04] Dick Trubendorffer: En dat, dat klopt helemaal. Als mensen mij hadden gevraagd, uh, in, [01:05:10] uh, in, in gesprekken in het verleden of als het vroeger zei ik altijd: ik ben een, een, een boeddhistische taoïst. Zei ik dan, uh, om ervan af te zijn. Maar dat waren boeken, [01:05:20] die had ik gelezen. Dat, daar voelde ik wat affiniteit bij. En, en, en dus, dus ja, wie zoekt zal vinden.
[01:05:27] Gerhard te Velde: Mhmm.
[01:05:27] Dick Trubendorffer: En ik ben ik, ik, ik ben natuurlijk geen [01:05:30] boeddhistische taoïst. Ik ben van het cafetariamodel. Ik ben op zoek. Ik ben een mens die zoekt en ik krijg af en toe antwoorden [01:05:40] en gedoseerd en niet op het moment dat ik wil. Want ik loop ook wel eens met mijn ziel onder de arm dat ik denk van: wat is het een godvergeten vacuüm waarin ik me nu bevind.
[01:05:49] Dick Trubendorffer: Van, van [01:05:50] eenzaamheid en dorheid en grijsheid en, en, en nog steeds.
[01:05:54] Gerhard te Velde: Mhmm.
[01:05:55] Dick Trubendorffer: Alleen in tegenstelling tot Zandvoort toen weet ik nu hoe ik [01:06:00] de overkant kan bereiken.
[01:06:01] Gerhard te Velde: Ja.
[01:06:01] Dick Trubendorffer: En dat is dat ik weet dat ik een slag dieper moet, dat dat de enige oplossing is.
[01:06:05] Gerhard te Velde: Mhmm.
[01:06:06] Dick Trubendorffer: Ik moet een slag dieper. En het is niet leuk. [01:06:10] Ik vind het echt niet leuk af en toe.
[01:06:11] Gerhard te Velde: Wat bedoel je met een slag dieper?
[01:06:13] Dick Trubendorffer: Nou, er zijn, er zijn, je, je kan altijd beter.
[01:06:16] Gerhard te Velde: Mhmm.
[01:06:17] Dick Trubendorffer: Je kan altijd beter. Er zijn altijd egocentrische [01:06:20] zaken waar licht op geschenen moet worden om uit te komen op een meer onbaatzuchtigheid, een grotere onbaatzuchtigheid, een [01:06:30] grotere moed. Uhm, die, die, dit is, dit is een traject waar je moedig voor moet zijn.
[01:06:36] Gerhard te Velde: Ja.
[01:06:36] Dick Trubendorffer: Je moet door die woestijn durven lopen in je eentje. [01:06:40] Er lopen in het begin altijd mensen met je mee, maar die laatste tien kilometer, die loop jij zelf door de woestijn. Er is niemand meer bij. Dat is jij en God. Als God er is op dat [01:06:50] moment, als je het toelaat, als je Hem begrijpt, als je weet dat Hij er is.
[01:06:53] Dick Trubendorffer: En soms, dat is er niet eens.
[01:06:54] Gerhard te Velde: Mhmm.
[01:06:55] Dick Trubendorffer: En toch moet je die laatste tien kilometer door. Dat [01:07:00] gevoel, ja, dat is, dat is, dat is, dat is mijn weg Weet je? En, en, en, en ik, en ik, ik, ik ben blij [01:07:10] met die weg. Ik vervloek hem af en toe. Ik vervloek hem af en toe hartgrondig als ik zie, als ik zie de pijn en het verdriet in mijn eigen leven, maar ook [01:07:20] om me heen bij andere mensen.
[01:07:21] Dick Trubendorffer: Weet je, in de, gewoon de wereld. Als ik daarnaar kijk en ik laat binnenkomen Ik had een heel, uh, uh, ik weet niet of [01:07:30] het, of het je interesseert, maar ik had een heel interessante discussie gisteren met mezelf en met God in bed. Ik werd om 6.00 uur wakker. Dat is vroeg voor mij, want ik slaap meestal een uur of zeven, acht.
[01:07:39] Dick Trubendorffer: Ik werd om [01:07:40] 6.00 uur wakker en ik loop al maanden, misschien wel jaren te worstelen met de gedachte van: hoe zit het nou precies met dat [01:07:50] Christusverhaal, met die kruisiging? Want ik heb dan gehoord als niet-christen dat de kruisiging van Christus dat is om onze [01:08:00] zonden, om ons te verlossen van onze zonden.
[01:08:02] Dick Trubendorffer: En ik vind dat een intens ijdele gedachte. Ik vind, ik, wie zijn wij om te denken dat [01:08:10] God Zijn zoon stuurt om hier door ons geslachtofferd en gemarteld te worden? En dat is dan ter vergeving van onze zonden. Ik kon er niet bij. Ik, ik, ik, [01:08:20] ik– en ik werd, eergisteren werd ik wakker om 6.00 uur. Ik denk: weet je wat ik moet doen?
[01:08:26] Dick Trubendorffer: Ik moet dat toch in gebed eens overleggen. Dus ik in [01:08:30] gebed. Ik zeg: lieve God, ik snap dat niet. Hoe zit dat dan? Is dat zo voor onze zonden? Dit en dat, zus en zo. En toen viel ik in slaap [01:08:40] en toen ik wakker werd had ik het antwoord. En het antwoord was: de mens heeft volledige autonomie. De mens is verantwoordelijk voor zijn keuzes.[01:08:50]
[01:08:51] Dick Trubendorffer: Als ik intervenieer om mijn zoon te redden, dan ontneem ik jullie op dat moment jullie absolute autonomie en dat wil ik niet. Dan [01:09:00] offer ik dus mijn zoon op aan het concept dat de mens volledige autonomie heeft.
[01:09:05] Gerhard te Velde: Mhm.
[01:09:06] Dick Trubendorffer: Dat inzicht heb ik ingesproken bij ChatGPT. [01:09:10] Ik zeg: wat is de overlap, wat is de overlap met bestaande geschriften, met historische documenten, dit en dat, en ik krijg gewoon twee A4’tjes met materiaal [01:09:20] van: dit leunt op het Oude Testament en dit en dat en zus en zo.
[01:09:23] Dick Trubendorffer: Ja. Weet je, een heel reële invalshoek. Uhm, geen new age shit zei Chat ook [01:09:30] tegen mij, hè. Je hoeft niet bang zijn, want je, je, je, nu– dit is heel fundamenteel.
[01:09:34] Gerhard te Velde: Ja.
[01:09:34] Dick Trubendorffer: En toen dacht ik van: als het fundamenteel is en als het raakt aan andere inzichten en geschriften die er historisch over bestaan, [01:09:40] dan zit ik op een, op een, op een echt spoor hier.
[01:09:43] Dick Trubendorffer: Ja. En ja, da-, dus, d-, ik krijg daar weer zo’n golden nugget-
[01:09:47] Gerhard te Velde: Ja …
[01:09:47] Dick Trubendorffer: in mijn ontwikkeling waar ik [01:09:50] weer, uh, mee door kan.
[01:09:51] Gerhard te Velde: Ja.
[01:09:53] Dick Trubendorffer: Dus.
[01:09:54] Gerhard te Velde: En het houdt ook niet op, dus je blijft iedere keer weer groeien en zoeken en, uh, nieuwe [01:10:00] antwoorden krijgen.
[01:10:01] Dick Trubendorffer: Ja, ik hoop het wel.
[01:10:02] Gerhard te Velde: Ja. Hé, en, uh, misschien nog even over verslaving en ondernemers, want, uh, we hadden het er al even over dat, uh, bij een junkie [01:10:10] denk je natuurlijk aan, aan, aan die zwerver in het park.
[01:10:12] Gerhard te Velde: Maar, uhm, werken jullie ook met ondernemers? Zijn er ondernemers die, uh Bij jullie komen?
[01:10:19] Dick Trubendorffer: Ja, alleen maar. [01:10:20] Nee, dat is flauwekul. Niet alleen maar, maar wel heel veel.
[01:10:23] Gerhard te Velde: Ja. Je hebt de, de bekende snuifas, hè, waar dus, uh, uh, in Amsterdam waar veel coke gebruikt wordt. Maar [01:10:30] ik ken persoonlijk geen ondernemers die, die drugs gebruiken.
[01:10:33] Gerhard te Velde: Ik ken wel, uh, of ja, alcohol. Ik ben zelf geen biergesopt, maar- Of die het je
[01:10:35] Dick Trubendorffer: niet vertelt. Of ze vertellen het je niet.
[01:10:37] Gerhard te Velde: Nee, dat zou kunnen. Dat zou kunnen.
[01:10:39] Dick Trubendorffer: [01:10:40] Kijk, uhm, om ondernemer te zijn moet je toch wel op een gegeven moment een bepaalde, uhm, een bite hebben. Je moet, je moet [01:10:50] een soort van doorzettings-, uh, vermogen hebben.
[01:10:52] Gerhard te Velde: Mhm.
[01:10:53] Dick Trubendorffer: Nou, die kan geboren worden vanuit gezonde motieven. Uh, maar er zitten ook wel heel veel overachievers tussen [01:11:00] die, die het ter compensatie doen van minderwaardigheidsgevoelens. Of, uh, vroeger heeft hun vader, uh, lopen slaan en, en nu willen ze het beter doen. Weet je, [01:11:10] die– ik durf wel de stelling aan dat er een, uh, substantieel percentage van ondernemers in feite, uh, bezig is te extrapoleren z’n, z’n, z’n persoonlijke pathologie [01:11:20] en een vorm heeft gevonden om, om, om zich te laten gelden.
[01:11:23] Gerhard te Velde: Ja.
[01:11:24] Dick Trubendorffer: En dat percentage is groter onder ondernemers dan onder mensen die gewoon in loondienst werken. [01:11:30] Omdat je in de ondernemershoek die specifieke pathologie juist kwijt kan om dingen te bereiken.
[01:11:36] Gerhard te Velde: Ja.
[01:11:36] Dick Trubendorffer: En daarom heb je ook, uh, psychopaten aan de top in het [01:11:40] bedrijfsleven. Dat is de, dat, dat is, dat is de culminatie van, van die dynamiek.
[01:11:44] Gerhard te Velde: Ja.
[01:11:44] Dick Trubendorffer: De grootste psycho– een beetje psychopaat ben je middlemanager. Grote psychopaat zit je aan de top. [01:11:50] Zoiets.
[01:11:50] Gerhard te Velde: Ja, en daar hoort middelengebruik dan bij. Of dat, dat gaat hand in hand of hoe?
[01:11:53] Dick Trubendorffer: Vak wel. Seksverslaving, pornoverslaving, middelengebruik. [01:12:00] Uhm, al die dingen die ingrijpen op het machtscentrum in de hersenen.
[01:12:05] Gerhard te Velde: Ja.
[01:12:05] Dick Trubendorffer: Kijk, we hebben een stukje, ik ben geen neuroloog, dus ik, uh, ben heel compact in [01:12:10] mijn uitleg wat dat betreft. Maar we hebben een machtscentrum in de hersenen dat gevoelig is voor, uhm, lust, macht, geld, seks, [01:12:20] porno. Als dat geprikkeld wordt door bijvoorbeeld cocaïne of nicotine. Nicotine zijnde een volledige volle neef qua [01:12:30] mole-moleculaire structuur van de cocaïne, hè.
[01:12:31] Dick Trubendorffer: Vergis je niet in nicotine, maar dat is ook een powerdrug. De meest verslavende die we kennen op aarde. Nicotine is de meest verslavende drug die we kennen op aarde. Als dat centrum [01:12:40] geprikkeld wordt, dan krijg je die zwelging in, in, in, in, in, in machtsbeleving, in, in powerbeleving. Dat is, dat is, dat kun je extern beïnvloeden met middelen.
[01:12:49] Gerhard te Velde: [01:12:50] Ja.
[01:12:50] Dick Trubendorffer: Maar je kunt het ook als je applaus krijgt, dan wordt het machtscentrum ook beïnvloed.
[01:12:54] Gerhard te Velde: Ja.
[01:12:55] Dick Trubendorffer: Is een verslaving.
[01:12:56] Gerhard te Velde: Ja.
[01:12:57] Dick Trubendorffer: Verslaafd aan macht kan, verslaafd aan geld [01:13:00] kan, seks, porno, cocaïne kan allemaal.
[01:13:03] Gerhard te Velde: Ja.
[01:13:04] Dick Trubendorffer: En het brengt je in de wereld vaak naar een positie toe waarin je nog een hoop te vertellen [01:13:10] hebt ook.
[01:13:10] Gerhard te Velde: Ja.
[01:13:11] Dick Trubendorffer: Dat is de misleiding die we, die, die, die we, die, die, die, die we aantreffen in de wereld. De mensen die het grootste woord hebben die, die, die [01:13:20] krijgen nog een schare van volgers. Politieke partijen. Want vergis je niet, bij de politieke partijen zitten ook wel wat mensen die er, uh, wat van kunnen.
[01:13:26] Gerhard te Velde: Ja.
[01:13:27] Dick Trubendorffer: Binnen onze politiek.[01:13:30]
[01:13:30] Gerhard te Velde: En dan, uh, als, als ondernemers bij jullie aankloppen, hoe, hoe werkt dat dan? Want ik denk, da-, zijn jullie een soort privékliniek waar je alles uit eigen zak moet betalen? Of
[01:13:39] Dick Trubendorffer: zo? Nee, nee, we [01:13:40] zijn een zor-, uh, verzekerde. Elke Nederlander heeft recht op de zorg die wij, uh, bieden. Oké. Dus met je, met je zorgpas, uh, kom je voor vergoeding in [01:13:50] aanmerking, dus dat kost niks.
[01:13:51] Dick Trubendorffer: Nee, we zijn niet, uh. Nee, oké.
[01:13:53] Gerhard te Velde: Ja.
[01:13:53] Dick Trubendorffer: Zo ben ik wel begonnen, maar daar ben ik in 2005 mee, mee begonnen en in 2008, [01:14:00] 2009, toen zijn we, uh, voor de zorgverzekeraars in feite gaan werken.
[01:14:05] Gerhard te Velde: Ja. En hoe weet je nou of je een probleem hebt als ondernemer?[01:14:10]
[01:14:12] Gerhard te Velde: Wa-wanneer, wanneer wordt verslaving
[01:14:14] Dick Trubendorffer: problematisch? Als je voor de derde keer bij de IKEA in de rondte loopt met een karretje met meubels omdat je weer een huis uit [01:14:20] bent gemieterd.
[01:14:21] Gerhard te Velde: Ja.
[01:14:22] Dick Trubendorffer: En, uh, geld is geen probleem waarschijnlijk, maar je zielenpijn wel. Uh, dan moet je eens achter [01:14:30] je oor gaan krabben: wat gaat er fout in mijn leven?
[01:14:34] Dick Trubendorffer: Weet je, want er is altijd een prijs te betalen natuurlijk. En verslaving is nooit [01:14:40] vrijblijvend, is nooit consequentieloos. Dus er is altijd een prijs te betalen. Die betaal je vaak al onderweg. En sommigen die moeten tot het gaatje gaan, [01:14:50] tot het einde. En dat tref ik ook vaak aan, hè. Mensen die dus wel inderdaad twee, drie keer gescheiden zijn onderweg, [01:15:00] vrolijk opnieuw trouwen en dan als ze vijftig, zestig worden en dan gaan scheiden en hun baan toch op de een of andere manier hun werk raakt weg en geld wordt minder.[01:15:10]
[01:15:10] Dick Trubendorffer: En dan dat je toch ineens met die realiteit wordt geconfronteerd van: hé, dit is de kwaliteit van mijn leven en ik kan nu niet meer. Ik kan er niet nu nog een plakje bovenop leggen en, en, [01:15:20] en, I, I, ik ken dat dubbel, hè. Ik kan mijn inzet niet verdubbelen, maar ik moet nu toch echt gaan kijken naar dat leven.
[01:15:27] Dick Trubendorffer: Ja, dat gebeurt natuurlijk op, op, op, op, op, op [01:15:30] verschillende manieren en, en meestal tussen je dertigste en je veertigste jaar dat er wel een iemand aan de deur komt kloppen en zeggen: je hebt een probleem. Als je er niet naar luistert, dan ben je straks vijftig, [01:15:40] zestig en dan zit je met je kunstgebit op de, op, op de bank zit je goedkope vruchtenwijn zit je te drinken en, e-e-e-en, en te denken van: wat ben ik, wat ben ik aan– en m’n kinderen [01:15:50] haten me, zie ik niet meer.
[01:15:51] Dick Trubendorffer: Het is vreselijk, hè?
[01:15:52] Gerhard te Velde: Ja.
[01:15:53] Dick Trubendorffer: De tragiek van dat lot is, is, is absoluut.
[01:15:57] Gerhard te Velde: Maar hoe groot is die groep, denk je? [01:16:00]
[01:16:00] Dick Trubendorffer: Die is best groot.
[01:16:01] Gerhard te Velde: Mhm.
[01:16:02] Dick Trubendorffer: Is best groot. Er is on-, er is, er is heel veel verborgen leed in Nederland. En verslaving, [01:16:10] onbehandelde verslaving, uh, ja, dat is, dat is best een, uh, ik, ik denk dat er veel mensen roemloos, onzichtbaar voor de buitenwereld, eenzaam, [01:16:20] uh, aan, aan, aan verslaving of verslavingsgerelateerde somatische klachten overlijden.
[01:16:26] Gerhard te Velde: Ja.
[01:16:27] Dick Trubendorffer: Ja, dat denk ik, ja. En dat is, dat [01:16:30] is afschuwelijk Het is een enorm verdrietige vaststelling dat we in een samenleving leven waarin dat dus plaatsvindt. [01:16:40]
[01:16:40] Gerhard te Velde: Ja.
[01:16:41] Dick Trubendorffer: Maar ja, we zijn natuurlijk een samenleving die zich heel sterk baseert op de zichtbaar, op de waarneembare fenomenen. Hè, als je de straat oploopt dan heb je de, de [01:16:50] Starbucks op de hoek.
[01:16:51] Dick Trubendorffer: Uh, je hebt je BMW heb je geparkeerd staan. Uhm, je knipoogt eens, uh, naar een, naar een leuke vrouw bij wijze van spreken. Als je vrijgezel bent natuurlijk. Als je [01:17:00] getrouwd bent moet je dat niet doen. Maar i-je wordt opgenomen in de loop der dingen. Als je 30 bent en je hebt centen in je zak. Nou, waarom zou ik er vraagtekens [01:17:10] achter moeten zetten achter mijn drinkpatroon?
[01:17:13] Dick Trubendorffer: Als je 40 bent nog steeds misschien niet. Ik ben één keer gescheiden, maar ik heb een leuke nieuwe vrouw. Maar als je dan 50 [01:17:20] wordt, je tweede keer gescheiden en je hebt twee keer twee kinderen laat je achter en je baas die zegt op een gegeven moment: vriend, uhm, [01:17:30] het is goed met jou, maar we zijn in een stukje automatisering zijn we nu bezig en, uh, w-je krijgt een zak met geld mee van ons.
[01:17:39] Dick Trubendorffer: Ja, en daar zit je [01:17:40] dan. En dan moet je je wonden gaan likken. Dat moment van afrekening. Als je geluk hebt, komt dat snel in je leven.
[01:17:46] Gerhard te Velde: Ja.
[01:17:48] Dick Trubendorffer: Want dan kan je er nog wat aan doen. Maar het is [01:17:50] heel moeilijk om je op je 50e of je 60e te rehabiliteren, hè. Je, je chi, je energie is daar niet meer om, om je te, uh, opnieuw uit te vinden.
[01:17:59] Dick Trubendorffer: Het [01:18:00] kan wel. Het kan wel.
[01:18:02] Gerhard te Velde: Ja.
[01:18:03] Dick Trubendorffer: Maar mijn beste advies is om, uh, om, om, om, om, om, om altijd [01:18:10] met bewustwording bezig te blijven. Ook als je, juist als je er geen zin in hebt. Juist als je denkt dat er geen reden voor is. Juist als je denkt dat je succesvol bent. Dat is, [01:18:20] dat is het gevaar, hè. Er is geen enkele reden aan het begintraject van verslaving om te denken dat je een probleem hebt.
[01:18:27] Dick Trubendorffer: Nog sterker: je hebt toch [01:18:30] succes?
[01:18:30] Gerhard te Velde: Ja.
[01:18:30] Dick Trubendorffer: Moet je eens kijken. Ik heb zeven kostuums op rij hangen. Voor elke dag een mooie met een nieuwe das ook erbij. Er staan twee auto’s voor de deur. Ik heb naast die BMW heb ik nog een Lotus gekocht voor de [01:18:40] weekends. Moet je eens naar mijn vrouw kijken en onze kindjes kijken.
[01:18:43] Dick Trubendorffer: The sky is the limit.
[01:18:44] Gerhard te Velde: Ja.
[01:18:44] Dick Trubendorffer: I’m kicking ass. I’m kicking ass. You shut the fuck up. Hè [01:18:50] Die houding, die wordt afgestraft.
[01:18:55] Gerhard te Velde: Ja.
[01:18:57] Dick Trubendorffer: Die wordt afgestraft. Niet door mij, niet door [01:19:00] jou. Maar, en niet, uh, ja, misschien door je vrouw ook wel op een gegeven moment. Maar dat, maar je begrijpt wat ik bedoel. Het, het, het leven neemt je mee een kant op waar je niet zou zijn [01:19:10] gekomen als je op tijd een pas op de plaats had gemaakt en een stukje eerlijkheid, stukje nederigheid introduceert in je leven.
[01:19:17] Dick Trubendorffer: Op zoek gaat wat mij betreft naar, [01:19:20] noem het God of, of, of wat, weet je. Maar, maar, maar, maar probeer positie te bepalen op een manier die verder gaat dan alleen maar dingen te kopen en, en vakanties te [01:19:30] boeken en, en, en, en, en, en lingerie voor je vrouw te kopen. En, en weet je, get a life.
[01:19:37] Gerhard te Velde: Ja. Nou, laten we hopen dat we [01:19:40] iemand, uh, bereiken met deze boodschap die het, uh, nodig heeft op dit moment.
[01:19:45] Gerhard te Velde: Misschien nog even over de toekomst van, uh, Trübendorfer. Hoe, uhm, hoe gaat het verhaal verder? [01:19:50] Ga je verkopen? Ga je overdragen? Wat, uh, je gaat het ook geen twintig jaar meer doen, denk ik.
[01:19:55] Dick Trubendorffer: Nee, kijk, ik ben nu, uh, bijna 64 en, uh, ik heb nog, uh, voldoende [01:20:00] kilometers in me zitten. Ik denk dat ik, uh, ik heb het wel eens uitgesproken.
[01:20:03] Dick Trubendorffer: In mijn 68e wil ik wel een klein beetje, uh, wat meer tijd voor mezelf hebben sowieso, mijn 68e. [01:20:10] En tot die tijd, uh, blijven we bezig met in Nederland, uh, een stempel te zetten op het gebied van, uh, verslavingszorg. Dus, [01:20:20] uhm, ja zorgverzekeraars waar we tegenwoordig, uh, met alle zorgverzekeraars hebben we contracten, uh, hebben we een goede dialoog mee.
[01:20:28] Dick Trubendorffer: Uh, elk jaar geven ze ons [01:20:30] een beetje meer budget om, om wat meer mensen te behandelen. Dus die, uh, die curve die, uh, die wil ik wel blijven volgen. We blijven onverminderd inzetten op, op [01:20:40] authenticiteit als, als kern binnen ons programma. Ik wil werken met echte collega’s. Ik wil mensen van, van, van, van verstoppen [01:20:50] wil ik weghalen richting echtheid en, en dat is, dat is, dat is, dat is onze missie.
[01:20:55] Dick Trubendorffer: En, uhm, ik moet je eerlijk zeggen, ook hier geldt weer van ik laat het los. De [01:21:00] outcome laat ik los en tegelijkertijd weet ik dat ik er tegen mijn zeventigste wel een beetje persoonlijk dan klaar ben.
[01:21:07] Gerhard te Velde: Ja. Ja. En wat zijn de scenario’s volgens [01:21:10] jou?
[01:21:11] Dick Trubendorffer: Hoe bedoel je?
[01:21:12] Gerhard te Velde: Nou ja, blijf je aandeelhouder? Verkoop je? Uh, gaat het naar, uh, de volgende generatie Trübener of wat?[01:21:20]
[01:21:20] Dick Trubendorffer: Nou ja, ik hoop in ieder geval dat de hulpverlening zoals we die, uh, nu, uh, aanbieden dat die blijft bestaan.
[01:21:26] Gerhard te Velde: Ja.
[01:21:26] Dick Trubendorffer: En dat als ik het niet kan, dat iemand anders het stokje overneemt. [01:21:30] En, uh, ja, nogmaals, er zal on-ongetwijfeld een moment komen dat ik het niet meer kan doen, het stokje overgedragen moet worden.
[01:21:36] Dick Trubendorffer: En of dat is als actieve aandeelhouder of, [01:21:40] uh, een andere partij die dat doet, dat, dat vind ik op dit moment heb ik eerlijk gezegd ook nog niet, uh, hele specifieke gedachten over, hoor.
[01:21:46] Gerhard te Velde: Nee.
[01:21:47] Dick Trubendorffer: Uh, m-maar alles wat tot doel heeft om de [01:21:50] continuïteit te blijven garanderen van datgene wat we aanbieden aan zorg, dat is, dat is voor mij bespreekbaar.
[01:21:56] Dick Trubendorffer: Dus, uhm, kijken hoe dat, uh, hoe dat gaat rollen.
[01:21:59] Gerhard te Velde: Ja. [01:22:00] Zijn er ondernemerslessen die jij, uh, meegeeft aan, aan, uh, andere ondernemers? Ik heb het gevoel dat je ook niet echt zoiets hebt van: ik ben ondernemer. Je, je hebt een heel ander [01:22:10] verhaal. Ja. Dus het is al, je bent in die zin al, uh, al anders natuurlijk. Maar je hebt toch-
[01:22:14] Dick Trubendorffer: Ja …
[01:22:14] Gerhard te Velde: in die, uh, in die jaren ook, ja, gezien wat werkt en wat niet werkt.
[01:22:19] Gerhard te Velde: Zijn er [01:22:20] dingen waarvan je, is, is misschien één ding waarvan je zegt: hé, dat moet je echt, dat had ik echt totaal anders moeten doen. En iets waarvan je denkt van: hé, dat is echt onze succesformule geweest. [01:22:30]
[01:22:30] Dick Trubendorffer: Nou, één ding wat echt onze succes, uh, formule is geweest, dat heb ik uitgelegd denk ik. En dat is wat er ook toe leidt dat jij zegt van: joh, het klinkt niet als echt een ondernemersverhaal van zo en zus en [01:22:40] zo.
[01:22:40] Dick Trubendorffer: En dat klopt, want ik heb uitgelegd dat er een heel groot stuk in zit voor mij van de beoefening van een spiritueel traject wat dan leidt tot de materialisatie van ambities en, [01:22:50] en, en, en ook zakelijk succes. Is een omgekeerde volgorde.
[01:22:53] Gerhard te Velde: Ja.
[01:22:54] Dick Trubendorffer: Dus dat is, dat is, dat is, dat is, uh, niet stereotiep in de zin van: leg eens uit [01:23:00] hoe dat werkt bij jou, Dick, als ondernemer.
[01:23:02] Dick Trubendorffer: Dat begrijp ik, dat het niet stereotiep is en tegelijkertijd is het wel wat ik zeg, hè, dus. En er zit een boodschap in. En die boodschap heb ik ook zo even benoemd en dat [01:23:10] is: maak een pas op de plaats en ga ervan uit dat als je naar binnen gaat, uh, reflecteert op jezelf en je vindt die vibratie die jou werkelijk, die, die, die, die [01:23:20] in jou leeft en je baseert je besluitvorming daarop, dan word je nog succesvoller, zakelijk, et cetera, et cetera.
[01:23:27] Dick Trubendorffer: Dus er zit absoluut een, een, een boodschap in, [01:23:30] dat. Uh, wat ik verder heb geleerd wat ik echt niet moet doen. Uh, wat moet ik echt niet doen? Wat moet ik echt niet doen? Er zijn niet zoveel [01:23:40] dingen, denk ik, waar ik binnen m’n, uh, carrière op terugkijk, wat ik zie als een grandioze misser. Uh, wat ik wel, [01:23:50] wat ik wel zie is dat ik, uhm, kijk, want daar ontkom je niet aan.
[01:23:59] Dick Trubendorffer: Ik was altijd [01:24:00] de beste manager die mensen een half jaar geleden nodig hadden. Dat is denk ik wat ik, dat, wat mijn boodschap is. Kijk, [01:24:10] ik ben natuurlijk van een eenmanspraktijk naar zeven, naar 25, naar 90, naar 150, naar 250, naar 300 plus mensen [01:24:20] gegroeid.
[01:24:20] Gerhard te Velde: Mhm.
[01:24:20] Dick Trubendorffer: En al die lagen, al die volumes hebben een verschillende managementstijl nodig.
[01:24:26] Dick Trubendorffer: En ik heb het in de praktijk moeten leren.
[01:24:28] Gerhard te Velde: Mhm.
[01:24:29] Dick Trubendorffer: En dan was ik na een [01:24:30] half jaar was ik de manager die ze een half jaar geleden ervoor nodig hadden.
[01:24:32] Gerhard te Velde: Ja, ze liepen steeds een beetje achter de feiten aan. Ik
[01:24:35] Dick Trubendorffer: liep er steeds een beetje achter de feiten aan en dat is ook wat ik- Ik doe
[01:24:38] Gerhard te Velde: heel even het licht uit[01:24:40] [01:24:50]
[01:24:52] Dick Trubendorffer: Dit zijn weer een andere soort verlichting, hè?
[01:24:55] Gerhard te Velde: Ja, dat is de, hoe heet dat, zaallicht, maar dat ziet er dan heel raar uit. Uh, waar pik ik [01:25:00] hem op? Uhm
[01:25:04] Gerhard te Velde: Ja, dus je bent eigenlijk dan loop je steeds achter de feiten aan als het ware. [01:25:10]
[01:25:10] Dick Trubendorffer: Dat zou je dus zeggen, maar dat is op deelgebieden dan zal. Ik heb altijd, uhm, en, en ik heb, ik he-, ik heb dat weten, uh, op te vangen denk ik door [01:25:20] zelf in de buurt te blijven van mijn authenticiteit. Weet je, en dat maakt mij denk ik op dat moment dan, dan, dan zet ik een nadeel om in een voordeel.
[01:25:28] Dick Trubendorffer: Als ik een baas [01:25:30] ben, als je het zo wil zeggen, die tegen zijn mensen zegt van: jongens, weet je, your guess is as good as mine, maar laten we hier samen gewoon proberen een probleem op te lossen. [01:25:40] Uh, dat was wel mijn grondhouding. Dus ik ben best wel een, uh, ik denk een hele down to earth manager geweest in die periode.[01:25:50]
[01:25:50] Dick Trubendorffer: En, uhm, ja, ik had, uh.
[01:25:52] Gerhard te Velde: Wa-waren mensen wel eens bang voor jou? Omdat je toch een beetje zo’n lijpe gast van de straat was vroeger. En dan nu ineens van: ja, wat als die toch ineens [01:26:00] uit de hoek vliegt of uit de bocht gaat?
[01:26:01] Dick Trubendorffer: Nou, die, niet op die manier, denk ik. Ik denk wel dat, dat mijn voorkomen, ik ben, ik, uh, ik weet van mezelf en dat heb ik, dat krijg ik ook terug.[01:26:10]
[01:26:10] Dick Trubendorffer: Ik ben een stevige figuur in de dialoog. Uhm, en ik ben ook, ook, ook erg weerbaar in [01:26:20] de zin van, uhm, ik accepteer nog steeds in mijn leven geen grensoverschrijdingen van andere mensen op mijn vierkante meter. [01:26:30] Dus ik heb wel een intrinsieke, uhm, overtuiging van, uhm, don’t fuck with me. [01:26:40] En dat is wel nog steeds ook gerelateerd aan het verleden.
[01:26:46] Dick Trubendorffer: Alleen dat heeft nu hele andere, uh, [01:26:50] dimensies gekregen, hè. M-probeer me niet te manipuleren, lieg niet tegen me, uhm, trek geen stoel onder me vandaan. [01:27:00] Uhm, daar kan ik wel op reageren, ja, en dat zal ik ook zeker doen. En ik straal ook denk ik uit in de samenwerking van: hé jongens, [01:27:10] don’t even try. Uhm, dus er zit wel een onverzettelijkheid in.
[01:27:16] Gerhard te Velde: Ja.
[01:27:17] Dick Trubendorffer: Maar niet in de zin van: hé, uh, straks gaat die Leipo, [01:27:20] uh, met, uh, met glazen gooien of zo. Dat, niet, niet dat stuk. Nee.
[01:27:24] Gerhard te Velde: Nee.
[01:27:24] Dick Trubendorffer: Ik denk, ik, ik denk werkelijk dat ik te danken heb aan mijn ontwikkeling dat ik een gedragen, uh, min of meer [01:27:30] evenwichtige energie heb op dat gebied die mij sterker heeft gemaakt.
[01:27:34] Gerhard te Velde: Ja.
[01:27:35] Dick Trubendorffer: Weet je, ik hoef ook niet te winnen. Ik hoef niet te winnen om te winnen. Ik hoef ook geen gelijk te [01:27:40] krijgen Maar ik accepteer ook niet dat mensen over mijn grenzen heengaan.
[01:27:44] Gerhard te Velde: Mhmm.
[01:27:45] Dick Trubendorffer: In dit leven. Ja, mooie mix toch? [01:27:50]
[01:27:50] Gerhard te Velde: Ja.
[01:27:50] Dick Trubendorffer: Valt goed mee te leven.
[01:27:52] Gerhard te Velde: Hoe, hoe ziet jouw inner circle eruit? Hoe, hoe ben jij georganiseerd in die zin?
[01:27:57] Gerhard te Velde: Je hebt al die behandelaars en je had het over verschillende lagen. [01:28:00] Maar heb je een soort inner circle waarmee je werkt? Een directieteam of een uh-
[01:28:04] Dick Trubendorffer: Ja, ik heb een directieteam.
[01:28:05] Gerhard te Velde: Mhmm.
[01:28:06] Dick Trubendorffer: Ik heb een driekoppig directieteam, uh, waar ik voorzitter in [01:28:10] ben. Daar zitten wat managementteams onder nog. En, uhm, en dan hebben we natuurlijk de mensen die het echte werk doen, de [01:28:20] behandelaars.
[01:28:20] Dick Trubendorffer: Weet je, dat zijn allemaal hoge, hoogopgeleide mensen. Psychologen, verslavingsartsen, psychiaters, uh, social workers. Uhm, ja, [01:28:30] is een ongelooflijk, uh, mooie club. Ja, ja.
[01:28:35] Gerhard te Velde: Ja, en achteraf gezien had je dingen anders gedaan. Uh, eerder iemand aangenomen of [01:28:40] eerder iemand ontslagen? Of meer risico genomen? Of minder? Of zijn er keuzes waar je, uh, als je erop terugkijkt anders, uh, [01:28:50] in gekozen zou hebben?
[01:28:54] Dick Trubendorffer: Het is een gewetensvraag. Uhm, ik heb, [01:29:00] uh, ik, ik heb denk ik wel mijn r-rationele besluitvorming, uh, soms de overhand laten nemen in [01:29:10] processen waarbij je zegt van: nou, had je daar niet iets zachter of softer, uh, kunnen omgaan? Iets, iets humaner Ehm[01:29:20]
[01:29:23] Dick Trubendorffer: En daar heb ik over nagedacht. En het antwoord erop is: nee, dat had ik niet, want dat heeft, dat, hij was [01:29:30] randvoorwaardelijk toch aan weer een stap verder gaan. Ik kan één voorbeeld geven. Uhm, er was op een gegeven moment was er iemand die had in een, uh, een [01:29:40] rapportage gesnuffeld van een andere wandelaar.
[01:29:45] Dick Trubendorffer: Nou, ik vind dat een morele zonde. I-i-ik vind dat moreel [01:29:50] verwijtbaar. Uhm, het is niet in het verlengde waar ik voor sta met, met mijn organisatie. En je zou kunnen zeggen: die geven [01:30:00] we een gele kaart. En ik vond dat hij als voorbeeld voor de hele organisatie gewoon met de rode kaart op moest sodemieteren.[01:30:10]
[01:30:10] Dick Trubendorffer: Nou, dat is een, een, een vrij zwart-witte reactie geweest. Uhm, maar ik wilde, dat fenomeen wil ik volledig uitgebannen [01:30:20] zien. Ik wil niet dat mensen hun best doen om dat niet te doen. Ik wil gewoon van: hé, dat flik je gewoon niet, punt. En vice versa. Nu ik het erover heb, heb ik ook wel eens een [01:30:30] keer een meid die voor ons werkte, was een psycholoog in opleiding of een psycholoog al kort.
[01:30:37] Dick Trubendorffer: Die, uh, liet een cocaïnewikkel uit haar zak vallen op [01:30:40] maandagochtend.
[01:30:42] Gerhard te Velde: Ja.
[01:30:43] Dick Trubendorffer: En die heb ik op gesprek gehad en ik heb met haar [01:30:50] juist wel weer een gesprek gevoerd. Gezegd van: joh, moet je luisteren, dit is echt over de streep heen, en, maar dit is ook een keuzemoment voor jou om wel of niet wat ermee te [01:31:00] doen.
[01:31:00] Dick Trubendorffer: Als jij me kan verzekeren dat jij die habit, dat je er een punt achter zet, dan heb je hier een toekomst. En als je dat niet kan of niet [01:31:10] wil, dan moeten we elkaar een hand geven. Dan moeten we ontvlechten. En die is op dat moment gestopt met haar verslaving. Als je het een verslaving wil noemen. Misschien was het een [01:31:20] gelegenheidsgebruiker, weet ik allemaal niet, maar die is op een gegeven moment ook, die heeft zich onderworpen aan een wandeltraject.
[01:31:25] Dick Trubendorffer: Of die is met zelfhul– ik weet het niet precies, maar ik weet wel, zij is als een streep [01:31:30] gegaan daarna en zij heeft nog tien jaar met heel veel succes en, uh, voor ons gewerkt.
[01:31:34] Gerhard te Velde: Ja.
[01:31:34] Dick Trubendorffer: Dus dat was er eentje, uhm, waarbij ik wel een bepaalde, [01:31:40] uh, coulance kon betrachten. Ik, uhm, ik weet niet wat het verschil was waarom ik het bij het een, bij het ander, ik denk [01:31:50] Ik, ik, uh, d-ik denk dat ik het wel weet.
[01:31:54] Dick Trubendorffer: De een die, die heeft dan in mijn optiek toch een beetje m-een machteloze, uh, uh, uh, [01:32:00] v-verslavingssituatie gecreëerd en een s-stompzinnigheid en, uh, die verliest die, die wikkel en, en, en, en, en er is een mogelijkheid tot groei. Die zit erin en die, die wil ik [01:32:10] graag pakken.
[01:32:10] Gerhard te Velde: Ja.
[01:32:11] Dick Trubendorffer: En met die ander denk ik van: nou, ik vind dat gewoon per definitie een, uh, een, een moreel ethisch niet kunnen wat je doet.
[01:32:19] Dick Trubendorffer: [01:32:20] Uh, geen discussie. Moven.
[01:32:22] Gerhard te Velde: Ja. Ja. We gaan naar de laatste vraag van de podcast en die mag [01:32:30] jij stellen. En ik ga je vragen om een vraag mee te geven aan de kijker of de luisteraar waar die persoon wat langer over na kan denken. Dus is er iemand, iets waar, [01:32:40] waar jij mensen mee aan het denken wil zetten?
[01:32:42] Dick Trubendorffer: Ja, vind ik een goeie.
[01:32:43] Dick Trubendorffer: Ik heb ook al wel wat in mijn hoofd. We hebben allemaal, ook ik nog steeds, dat [01:32:50] ene ding, misschien wel twee of drie, in ons hoofd dat we denken: daar moet ik toch eens een keer mee stoppen. En vaak doen we dat op 31, uh, december. Zeggen we: dat nieuwe jaar zus of zo.[01:33:00]
[01:33:01] Dick Trubendorffer: Maar ga er nou eens niet mee stoppen als een nieuwjaarsvoornemen. Ga nou niet mee in het gelul van de meute. Ga nou niet, uh, tot 15 [01:33:10] januari stoppen met roken of stoppen met, met, met, met, met, met, met, met aan je piemo trekken terwijl je porno zit te kijken. Ga nou niet, uhm, [01:33:20] twee weken stoppen met scrollen en dat is, en die geldt voor mij, want ik, ik, ik, ik pak hem zelf ook op.
[01:33:27] Dick Trubendorffer: Ik zit social media te scrollen, vaak tot te [01:33:30] laat. Ik, ik functioneer het beste als ik om 11.00 uur lekker ga pitten, maar ik zit vaak toch nog een uur zit ik op social media. Vind ik leuk die filmpjes. Een beetje, beetje bokspartijtjes kijken. Gewoon flauwekul. [01:33:40] Gewoon flauwekul. Moet ik mee stoppen. Dus ik, ik, ik, ik, ik leg de handschoen leg ik neer, maar ik pak hem ook zelf op.
[01:33:48] Dick Trubendorffer: Maar wat ik wil zeggen is: [01:33:50] ga die zaken niet aanvliegen als frivoliteiten waarvan je denkt van: nou, ik ga het even proberen. Begraaf nou heel goed dat het om [01:34:00] je leven gaat en dat wat je vandaag doet consequenties heeft voor morgen en dat het elke dag zo verder gaat. Je bent [01:34:10] echt deee schipper van je boot en ik gun mensen dat ze dat commitment aangaan in plaats van die [01:34:20] vrijblijvendheid van een beslissing.
[01:34:22] Dick Trubendorffer: En een commitment, dat is geen intentie, dat is geen motivatie, dat is niet ik, ik ga in het nieuwe jaar zus. Nee, een commitment is een heilige verbinding met [01:34:30] jezelf van at gunpoint. Ik doe dit of dat doe ik niet meer, punt. En ik ga alles in het werk stellen om van die destructieve eigenschap af te komen.
[01:34:39] Dick Trubendorffer: Dat stuk [01:34:40] commitment vinden in je leven. Niemand heeft er trek in totdat het echt moet. Maar probeer het nou eens te vinden voordat het echt moet. Voordat je de prijs betaalt [01:34:50] om erachter te komen dat je dan een olievlek creëert over je leven heen van succes en, en, en, en, en, en, en positieve dingen en, [01:35:00] en weet je, dus, ja, dat zou ik.
[01:35:01] Dick Trubendorffer: Denk eens na over de eerstvolgende stap die je zou willen zetten. Ik wil stoppen met dat of dat en ga er nou eens full blown voor.
[01:35:09] Gerhard te Velde: [01:35:10] Ja, gas erop.
[01:35:12] Dick Trubendorffer: Mooi.
[01:35:13] Gerhard te Velde: Dank je wel Dick.
[01:35:14] Dick Trubendorffer: Oké, graag gedaan.
[01:35:15] Gerhard te Velde: Tot zover deze aflevering van Groeivoer. Nou, wil je meer weten over Dick [01:35:20] Trübendorfer? Je kunt hem gaan volgen op LinkedIn, op andere social media.
[01:35:23] Gerhard te Velde: Je kunt ook, uh, naar Trübendorfer.nl gaan. Daar vind je alles over, uh, de, uhm, mogelijkheden tot een [01:35:30] behandeling. Dus zeker als je je aangesproken voelt en denkt: ik, ik loop ergens vast, uh, neem gerust contact op. Vond je deze aflevering waardevol? Stuur die dan ook door aan ondernemers in je [01:35:40] netwerk. Dank voor je aandacht en graag tot de volgende Groeivoer.
Luister via
Lees verder over de podcast
In het blogartikel van deze podcast vind je inhoudelijke informatie wat wij in deze aflevering besproken hebben.
Naar boven
De podcast voor ondernemers die willen groeien in mindset, strategie én impact. Schrijf je in voor de nieuwsbrief en laat je inspireren.
"*" geeft vereiste velden aan
